دندان نيش Dogtooth / Kynodontas
جي.اوبرمن. ويليج ويس
کارگردان: گيور گوس لانتيموس. فيلم نامه: گيورگوس لانتيموس، افتيميس فيليپو. مدير فيلم برداري: تيميوس باکاتاتاکيس. تدوين: يورگوس ماروپساريديس. بازيگران: کريستوس استرگيوگلو (پدر)، ميکله والي (مادر)، آگليکي پاپوليا (دختر بزرگ تر)، مري تسوني (دختر کوچک تر)، هريستوس پاساليس (پسر)، آنا کالايتزيدو (کريستينا). محصول 2009 يونان، 94 دقيقه.
پدر و مادري يوناني، دو دختر و يک پسر بزرگ سال خود را در محدوده خانه بزرگ و ييلاقي شان حبس کرده اند. اين سه، روزها و شب هاي شان را به شنيدن نوارهايي با ضبط صوت مي گذارنند که توسط پدر و مادرشان در خانه تهيه شده و به کمک شان، فرهنگ لغاتي کاملاً متفاوت به آن ها ياد داده مي شود. مثلاً در قاموس آن ها واژه « دريا» به معناي « صندلي راحتي» است و « زامبي» به گل هاي کوچک و زرد اشاره دارد. پدر و مادر با ايجاد رعب و وحشت، فرزندان خود را وادار به اطاعت کرده اند و برادر ديگري هم براي فرزندان شان ابداع کرده اند که به گفته آن ها، به خاطر « سرکشي» تبعيد شده است. پدر تنها عضو خانواده است که مي تواند از اين پناهگاه/ زندان خارج شود. او براي کسب درآمد در کارخانه اي در نزديکي خانه کار مي کند. از سوي ديگر کريستينا، از همکاران پدر، تنها فردي است از دنياي خارج که مي تواند هرازگاه به ديدار فرزندان خانواده بيايد...
* بسياري از پدر و مادرها سعي دارند ارزش هاي خود را به فرزندان خويش تعجيل کنند و آنان را از خطرها و وسوسه هاي دنياي پيرامون مصون بدارند. پدر و مادر دندان نيش، نمونه اي افراطي و عجيب از اين نوع حمايت و مراقبت هستند. ولي عجيب تر، بچه هاي آن هايند که با وجود سن و سال بالا، هنوز از ملک آرام و بزرگ خانوادگي پا بيرون نگذاشته اند. قبلاً هم در فيلم ضعيف و کم مايه دهکده به کارگرداني شامالان با اين گونه دنياي بسته و به شدت مراقبت شده روبه رو شده ايم، ولي دندان نيش اثري است متفاوت؛ فيلمي که اگر هم هدف و منظور سازنده اش قدري مبهم جلوه کند (از توصيف استعاري وضعيت خود يونان و حاکميتش که اين سرزمين را به ورشکستگي کشانده، يا توصيفي قدري جرج ارولي از خانواده/ کشوري استبداد زده تا موضوع ملموس مراقبت از بچه ها در برابر دنيايي واقعاً مبتذل و مهارناپذير) سبک کارش چشم گير و جذاب است. ترکيب هاي تصويري، زيبا و غريب است و نورپردازي خاص، حالتي رؤياگونه به فضاي فيلم بخشيده است. دندان نيش که لانتيموس 37 ساله ساخته، سال گذشته برنده جايزه اصلي بخش « نوعي نگاه» جشنواره کن شد ولي تازه مدتي ست که مورد توجه پخش کننده هاي خارجي قرار گرفته. پيش از اين سينماي يونان را فقط با نام آنگلوپولوس (که بر اين فيلم، مهر تأييد زده) مي شناختند و حالا ظاهراً فيلم سازي به همان اندازه با اهميت جانشينش شده است.
منبع: ماهنامه سينمايي فيلم شماره 413
پدر و مادري يوناني، دو دختر و يک پسر بزرگ سال خود را در محدوده خانه بزرگ و ييلاقي شان حبس کرده اند. اين سه، روزها و شب هاي شان را به شنيدن نوارهايي با ضبط صوت مي گذارنند که توسط پدر و مادرشان در خانه تهيه شده و به کمک شان، فرهنگ لغاتي کاملاً متفاوت به آن ها ياد داده مي شود. مثلاً در قاموس آن ها واژه « دريا» به معناي « صندلي راحتي» است و « زامبي» به گل هاي کوچک و زرد اشاره دارد. پدر و مادر با ايجاد رعب و وحشت، فرزندان خود را وادار به اطاعت کرده اند و برادر ديگري هم براي فرزندان شان ابداع کرده اند که به گفته آن ها، به خاطر « سرکشي» تبعيد شده است. پدر تنها عضو خانواده است که مي تواند از اين پناهگاه/ زندان خارج شود. او براي کسب درآمد در کارخانه اي در نزديکي خانه کار مي کند. از سوي ديگر کريستينا، از همکاران پدر، تنها فردي است از دنياي خارج که مي تواند هرازگاه به ديدار فرزندان خانواده بيايد...
* بسياري از پدر و مادرها سعي دارند ارزش هاي خود را به فرزندان خويش تعجيل کنند و آنان را از خطرها و وسوسه هاي دنياي پيرامون مصون بدارند. پدر و مادر دندان نيش، نمونه اي افراطي و عجيب از اين نوع حمايت و مراقبت هستند. ولي عجيب تر، بچه هاي آن هايند که با وجود سن و سال بالا، هنوز از ملک آرام و بزرگ خانوادگي پا بيرون نگذاشته اند. قبلاً هم در فيلم ضعيف و کم مايه دهکده به کارگرداني شامالان با اين گونه دنياي بسته و به شدت مراقبت شده روبه رو شده ايم، ولي دندان نيش اثري است متفاوت؛ فيلمي که اگر هم هدف و منظور سازنده اش قدري مبهم جلوه کند (از توصيف استعاري وضعيت خود يونان و حاکميتش که اين سرزمين را به ورشکستگي کشانده، يا توصيفي قدري جرج ارولي از خانواده/ کشوري استبداد زده تا موضوع ملموس مراقبت از بچه ها در برابر دنيايي واقعاً مبتذل و مهارناپذير) سبک کارش چشم گير و جذاب است. ترکيب هاي تصويري، زيبا و غريب است و نورپردازي خاص، حالتي رؤياگونه به فضاي فيلم بخشيده است. دندان نيش که لانتيموس 37 ساله ساخته، سال گذشته برنده جايزه اصلي بخش « نوعي نگاه» جشنواره کن شد ولي تازه مدتي ست که مورد توجه پخش کننده هاي خارجي قرار گرفته. پيش از اين سينماي يونان را فقط با نام آنگلوپولوس (که بر اين فيلم، مهر تأييد زده) مي شناختند و حالا ظاهراً فيلم سازي به همان اندازه با اهميت جانشينش شده است.
منبع: ماهنامه سينمايي فيلم شماره 413
