اسوه هاي انساني ملت

دكتر محسن رضائي*
 

جنگ اسوه هاي انساني بزرگي در ميان ملت ما به وجود آورد. يكي از اين اسوه هاي انساني، برادر عزيزمان مرحوم پور شريف است كه حجب و حيا و متانت و وقار ايشان به همراه توانايي هاي فردي و فني او بايد در تاريخ جهاد و جنگ ثبت شود.
دنيا تشنه اسوه هاي حسنه ماست و بي شك اگر به فرض فيلمي درباره حاج بهروز پور شريف ساخته شود ؛ دنيا و مردمي كه تشنه ي انسانيت از دست رفته اند. از آن استقبال خواهند كرد. در تنگناهاي سخت پس از انقلاب، چه كساني پناه اين ملت شدند و از آنان پشتيباني كردند؟ چهره هاي گمنام و ناشناسي كه در ميان سربازان امام زمان (عج) ظهور كردند و با طرح هاي حيرت انگيز خود، دشمنان ددمنش انقلاب را به زانو درآوردند.

يكي از طرح ها، عمليات فتح المبين بود. ما از مانورهاي خود چنين دريافتيم كه براي عملياتي در حد فتح المبين، حداقل پنج لشكر كم داريم. دريكي از جلسات طرحي مطرح شد كه اجراي آن چندان عملي به نظر نمي آمد، ولي درصورت عملي شدن، ديگر نيازي به پنج لشكر اضافه نبود. طرح مذكور شكافتن كوهي بود كه بخشي از نيروهاي عمل كننده از طريق آن مي توانستد دشمن را دور بزنند. بخشي از اطلاعات لازمه ي طرح را از عده اي از قاچاقچيان زندگي در دزفول به دست آورديم. مهندسين طراح جهادگر و سپاهي از منطقه بازديد كردند. از آنان خواسته شدكه در مدت چهل روز تنگه را افتتاح كند. عده ي بسياري از كارشناسان اين خواسته را توقع بالايي قلمداد كردند؛ ولي جهادگران، پس از يك هفته خبر دادند كه مقدمات كار را فراهم كرده اند و طرح را قابل اجرا مي دانند. لشكر 8 نجف اشرف و لشكر عاشورا، به همراهي يكديگر و حمايت بخشي از نيروهاي اصفهان در همين تنگه، عمليات را آغاز و در كمتر از چند ساعت، قرارگاه فرماندهي دشمن را فتح كردند. يا در عمليات خيبر كه بايد از درياچه اي به طول شش كيلومتري عبور مي كرديم. فرماندهان عراقي هيچگاه باور نمي كردند كه كسي بتواند پس از عبور از موانع طبيعي، خود را به نزديكي سپاه عراق برساند؛ به همين دليل اين درياچه كاملا فاقد استحكامات ايذايي و تدافعي دشمن بود. مهندسين گمنام جهادگر سخت ترين راه را كه مطمئن ترين آن بود انتخاب كردند: عبور از درياچه و احداث پل بر روي آن.
و باز طرحي ديگر از طرح هاي حيرت انگيز مهندسين گمنام را بازگويي مي كنم. درعمليات فتح فاو هيچ راهي جز عبور شصت هزار تن از سپاهيان اسلام در يك شبانه روز از رودخانه اروند نبود. رودخانه اروند با عرض تقريبي يك كيلومتر و عمق نزديك به بيست متر تنها راه مطمئن ودشوار عمليات بود ؛ ولي جزر و مد اروند آنقدر شديد بود كه به آدمي اجازه ي هيچ گونه دخل و تصرفي را در طبيعت رودخانه نمي داد. جنگ با طبيعت در اروند بسيار دشوار تر از جنگ با صدام بود، اما مهندسان گمنام جهادي و سپاهي، اروند سركش و طغيانگر را نيز رام كردند. اين در حالي بود كه كارشناسان نظامي به دشواري، اجراي چنين طرحهائي را باور مي كردند. افسوس كه اين مهندسان هنوز هم در سطح دانشگاه ها گمنام و ناشناخته مانده اند.

پي نوشت ها :
 

* گزيده اي از سخنراني دكتر محسن رضائي در مراسم اربعين جهادگر شهيد مهندس پور شريف
 

منبع: ماهنامه شاهد یاران، شماره 21