بيماري آلزايمر

دمانس (زوال عقل) يک اختلال کلي در سطح توانايي ذهني افراد شامل: اختلال حافظه، صحبت کردن و فکر کردن است که باعث اختلال در فعاليت هاي روزانه و اجتماعي مي شود. شايع ترين فرم زوال عقل آلزايمر است که معمولا در سنين بالاي (65) سال شروع مي گردد؛ هر چند که در (40 يا 50)سالگي نيز ديده مي شود. علت دقيق بيماري روشن نيست. اين بيماري را يک دکتر آلماني به نام آلزايمر که در سال (1906)به رشته ها و فيبرهاي عصبي غيرطبيعي در مغز يک انسان مرده پي برد، نامگذاري کرد. تشخيص قطعي اين اختلال بيوپسي مغزي است و در حال حاضر اسکن توموگرافي پوزيترون مي تواند فعاليت سلول هاي مغزي را در هر قسمت از مغز نشان دهد. در بيماري آلزايمر فعاليت مغز در ناحيه خلفي که نقش مهمي در صحبت کردن و حافظه دارد، کاهش مي يابد.

علائم بيماري
 

شروع فراموشي علامت اصلي بيماري آلزايمر نيست. هر شخصي ممکن است در زمان هاي مختلف دچار اختلال حافظه و فراموشي شود. علامت هاي بيماري از شخصي به شخص ديگر فرق مي کند؛ اما به تدريج شدت مي يابد.

علائم خفيف:
 

گيجي و از دست دادن حافظه، از دست دادن آگاهي نسبت به زمان و مکان و محيط خانواده، تغييرات شخصي و تغيير در قوه قضاوت

علائم متوسط:
 

اختلال در فعاليت هاي روزانه، مثل استحمام و غذا خوردن، اضطراب، تشويش، افسردگي و يا پارانوئيد (سوء ظن و بدگماني)، اختلال در خواب، سرگرداني، اشکال در شناختن افراد خانواده يا دوستان نزديک

علائم شديد:
 

عدم صحبت کردن، از دست دادن اشتها و کاهش وزن، از دست دادن کنترل ادرار و مدفوع، وابست و متکي بودن به ديگران براي گذراندن امورا روزمره

تشخيص:
 

پزشک با گرفتن شرح حال و تاريخچه بيمار و فعاليت هاي وي مي تواند به مشکلات پي ببرد. آزمايش هاي خوني و ادراري، حتي گاه نمونه مايع نخاع مي تواند علت هاي ديگر زوال عقل را مشخص کند. آزمايش هاي نوروسايکولوژيک (عصبي-رواني): اين آزمايش ها شامل آزمايش حافظه، چگونگي حل مشکلات، توجه، محاسبه و صحبت کردن است که از اين طريق توانايي هاي ذهني شخص ارزيابي مي شود با اسکن مغز نيز نواحي غيرطبيعي در مغز مشخص مي گردد.

درمان
 

اين عارضه هيچ درماني ندارد؛ فقط بعضي داروها مي توانند پيشرفت بيماري را به تاخير بيندازند يا برخي علائم مانند افسردگي، مشکلات خواب و يا تشويش را کاهش دهند. بعضي از گروه هاي حمايت کننده از بيماران آلزايمري نيز مي توانند در اين زمينه کمک کننده باشند و پزشک معالج مربوطه مي تواند بهترين روش درماني را توصيه کند.
منبع:دنياي سلامت شمار 48