امام علي (ع) و ايران
شاعر: رياضي يزدي
گيرم که آفتاب جهان ذره پرور است
اين بس مرا که سايه مهر تو بر سر است
دولت به کام و محنت گردون حرام باد
تا ساغرت به گردش و تا مي به ساغر است
نوش لب است و سايه مشکين، نقاب زلف
يا آب خضر، در ظلمات سکندر است؟
هر چند خون از آن رخ گلگون چکد، ببوس
کاين بوسه ها حلالتر از شير مادر است
اي دل، چرا به غير خدا تکيه مي کني؟
اميد ما و لطف خدا از که کمت است؟
بهر دو نان خجالت دو نان چه مي کشي؟
اي دل، صبور باش که روزي مقدر است
خاطر ز گفتگوي مکرر شود ملول
الا حديث دوست که قند مکرر است
فرخنده نانه اي که موشح به نام او
زيبنده آن صحيفه که او زيب دفتر است
نامي که با خدا و پيمبر ز فرط قدس
زيب اذان و زينت محراب و منبر است
پشت فلک خميده که با ماه و آفتاب
در حال سجده، روي به درگاه حيدر است
شمس ضُحي، امام هدي، نور نهل اتي»
چشم خدا و نفس نفيس پيمبر است
در آيه مباهله اينن مهر و ماه را
جانها يکي و جلوه جان از دو پيکر است
وجهي چنان جميل که از پرتو جمال
وجه خدا و جلوه الله اکبر است
نازم به دست او که يکي ناز شست او
از جاي کندنِ در سنگين خيبر است
با اشک چشم، ابر کرم بر سر يتيم
با برق تيغ، صاعقه اي بر ستمگر است
جز راه او به سوي خداوند، راه نيست
يعني که شهر علم نبي را علي در است
بر تارک زمان و مکان تاج افتخار
بر آسمان وحي، درخشنده اختر است
آوازش از وراي زمانها رسد به گوش
تصويرش از فراز افق ها مصور است
وصف علي ز عقل و قياس و خيال و وهم
وز آنچه گفته اند و شنيديم، برتر است
شد عرض ما تمام و حديث تو ناتمام
حاجت به مجلس دگر و وقت ديگر است
کمتر ز ذره ايم و فزون تر ز آفتاب
ما را که خاک پلي علي بر سر افسر است
ما و پناه شير خداوند و ذوالفقار
تا پرچم سه رنگ نگهبان کشور است
طبع لطيف و شعر «رياضي» به لطف شهد
شاخ نبات خواجه شيراز و شکر است
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
اين بس مرا که سايه مهر تو بر سر است
دولت به کام و محنت گردون حرام باد
تا ساغرت به گردش و تا مي به ساغر است
نوش لب است و سايه مشکين، نقاب زلف
يا آب خضر، در ظلمات سکندر است؟
هر چند خون از آن رخ گلگون چکد، ببوس
کاين بوسه ها حلالتر از شير مادر است
اي دل، چرا به غير خدا تکيه مي کني؟
اميد ما و لطف خدا از که کمت است؟
بهر دو نان خجالت دو نان چه مي کشي؟
اي دل، صبور باش که روزي مقدر است
خاطر ز گفتگوي مکرر شود ملول
الا حديث دوست که قند مکرر است
فرخنده نانه اي که موشح به نام او
زيبنده آن صحيفه که او زيب دفتر است
نامي که با خدا و پيمبر ز فرط قدس
زيب اذان و زينت محراب و منبر است
پشت فلک خميده که با ماه و آفتاب
در حال سجده، روي به درگاه حيدر است
شمس ضُحي، امام هدي، نور نهل اتي»
چشم خدا و نفس نفيس پيمبر است
در آيه مباهله اينن مهر و ماه را
جانها يکي و جلوه جان از دو پيکر است
وجهي چنان جميل که از پرتو جمال
وجه خدا و جلوه الله اکبر است
نازم به دست او که يکي ناز شست او
از جاي کندنِ در سنگين خيبر است
با اشک چشم، ابر کرم بر سر يتيم
با برق تيغ، صاعقه اي بر ستمگر است
جز راه او به سوي خداوند، راه نيست
يعني که شهر علم نبي را علي در است
بر تارک زمان و مکان تاج افتخار
بر آسمان وحي، درخشنده اختر است
آوازش از وراي زمانها رسد به گوش
تصويرش از فراز افق ها مصور است
وصف علي ز عقل و قياس و خيال و وهم
وز آنچه گفته اند و شنيديم، برتر است
شد عرض ما تمام و حديث تو ناتمام
حاجت به مجلس دگر و وقت ديگر است
کمتر ز ذره ايم و فزون تر ز آفتاب
ما را که خاک پلي علي بر سر افسر است
ما و پناه شير خداوند و ذوالفقار
تا پرچم سه رنگ نگهبان کشور است
طبع لطيف و شعر «رياضي» به لطف شهد
شاخ نبات خواجه شيراز و شکر است
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
