وطن من
شاعر: يدالله بهزاد
آباد بماناد هماره وطن من
کز اوست سرور دل و شور سخن من
از گلشن فردوس که منظور نظرهاست
در ديده من خوبتر آيد وطن من
همراه به پيروزي ايراني و ايران
پيروز شود شادي من بر مِحَن من
برخاسته زين خاکم و يابم هم از اين خاک
قوتي که توان گيرد از آن جان و تن من
اينجاست که پرورد مرا مام و پدر نيز
کوشيد به حسن ادب آموختن من
مهر وطنم مانده از آباء کرام است
وين خوبتر آيين و نکوتر سنن من
مرگ است و دهند اهرمنان زندگي اش نام
در آب و هوي دگري دم زدن من
دلبسته ايرانم و اين نام گرامي
دارد به دلم جاي، چو جان در بدن من
هر دشت گهر خيزش، باغ گل و نسرين
هر کوه سرافرازش، کاخ کهن من
آبش به روان بخشي سرمايه هستي
وان خاک به خوشبويي، مشک ختن من
خاطر چو شود خسته، ز مردانش کنم ياد
تا شادي ام افزايد و کاهد حَزن من
از حافظ عارف که به يُمن سخن وي
بس سبزه نو خيز که رست از چمن من
وز سعدي دانا که ز گلهاي گلستان
صد جلوه در افزود به سرو و سمن من
وز نامور توس که در خلقت اويَست
بر ميهنِ ما منتي از ذُوالمنن من
ز آنها که دل خلق جهان شاد بدانست
شاد است بدين خاک، دل ممتحَن من
سرچشمه شعر و هنر است و ادب و علم
تاريخ گواهي به درست سخن من
خواهم که به هر نغمه کند يا ز ايران
گر نغمه زني خوانَد در انجمن من
با دشمن ميهن به مدارا نگرايم
ور جاي کند با من، در پيرهن من
دل جز به مديح وطنم لب نگشايد
ور خصم به ترفند ببندد دهن من
اهريمن من دشمن ايرانِ بزرگ است
ايزد برهاناد مرا ز اهرمن من
فني ز فنون پيشه کند هر يکي از قوم
در مدح وطن نغمه سرايي است فن من
بر بام بلندست گذار من و اميد
بهزاد که کوتاه نيايد رسن من
شيرين کند از قند سخن، کام جهان را
خوش گويد اگر طوطي شکرشکن من
اين پاسخ آن چامه که استاد سخن گفت:
«اي باده، فداي تو همه جان و تن من» (362)
کز اوست سرور دل و شور سخن من
از گلشن فردوس که منظور نظرهاست
در ديده من خوبتر آيد وطن من
همراه به پيروزي ايراني و ايران
پيروز شود شادي من بر مِحَن من
برخاسته زين خاکم و يابم هم از اين خاک
قوتي که توان گيرد از آن جان و تن من
اينجاست که پرورد مرا مام و پدر نيز
کوشيد به حسن ادب آموختن من
مهر وطنم مانده از آباء کرام است
وين خوبتر آيين و نکوتر سنن من
مرگ است و دهند اهرمنان زندگي اش نام
در آب و هوي دگري دم زدن من
دلبسته ايرانم و اين نام گرامي
دارد به دلم جاي، چو جان در بدن من
هر دشت گهر خيزش، باغ گل و نسرين
هر کوه سرافرازش، کاخ کهن من
آبش به روان بخشي سرمايه هستي
وان خاک به خوشبويي، مشک ختن من
خاطر چو شود خسته، ز مردانش کنم ياد
تا شادي ام افزايد و کاهد حَزن من
از حافظ عارف که به يُمن سخن وي
بس سبزه نو خيز که رست از چمن من
وز سعدي دانا که ز گلهاي گلستان
صد جلوه در افزود به سرو و سمن من
وز نامور توس که در خلقت اويَست
بر ميهنِ ما منتي از ذُوالمنن من
ز آنها که دل خلق جهان شاد بدانست
شاد است بدين خاک، دل ممتحَن من
سرچشمه شعر و هنر است و ادب و علم
تاريخ گواهي به درست سخن من
خواهم که به هر نغمه کند يا ز ايران
گر نغمه زني خوانَد در انجمن من
با دشمن ميهن به مدارا نگرايم
ور جاي کند با من، در پيرهن من
دل جز به مديح وطنم لب نگشايد
ور خصم به ترفند ببندد دهن من
اهريمن من دشمن ايرانِ بزرگ است
ايزد برهاناد مرا ز اهرمن من
فني ز فنون پيشه کند هر يکي از قوم
در مدح وطن نغمه سرايي است فن من
بر بام بلندست گذار من و اميد
بهزاد که کوتاه نيايد رسن من
شيرين کند از قند سخن، کام جهان را
خوش گويد اگر طوطي شکرشکن من
اين پاسخ آن چامه که استاد سخن گفت:
«اي باده، فداي تو همه جان و تن من» (362)
پي نوشت ها :
1.مصراع از منوچهري دامغاني است.
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
