روزي در خانه امام
نويسنده:عمادالدين هوفر
تصويرگر:مريم فرج پور
امام درخانه اي کوچک زندکي مي کرد.خانه ي او باغچه اي داشت ؛ باغچه اي کوچک.بچه هاي امام آن باغچه را دوست داشتند.دل شان مي خواست توي آن گل بکارند ؛ گل هاي سفيد و صورتي، گل اطلسي ، لاله عباسي ، ياس سفيد و خوش بو و ...اما خاک باغچه خوب نبود.بايد عوض مي شد.قرار شد که براي باغچه، خاک تازه بياورند.يک روز سر ظهر وقتي مادر سفره ي غذا را انداخت ، صداي در خانه بلند شد.يکي از بچه ها دويد و در را بازکرد.پشت در پيرمردي بود که کيسه بزرگي را به دوش داشت.توي آن کيسه ، خاک بود.پيرمرد نفس نفس مي زد.زير آن بار
سنگين عرق مي ريخت.با دست هاي پير و خاکي اش ، پيشاني را پاک کرد.با زبان ، لب هاي خشکش را خيس کرد.مشغول شد تا خاک باغچه را عوض کند.
امام و بچه ها دور سفره ي ناهار نشسته بودند.بوي غذا در اتاق پيچيده بود.بچه هاي کوچک گرسنه بودند.مادر برايشان غذا کشيد.مادر گفت:«با نان بخوريد تا سير شويد.»مادر براي خودش و امام هم غذا کشيد.بعد همه آماده غذا خوردن شدند.يک مرتبه چشم امام از پنجره باز، به حياط افتاد.پيرمرد را ديد.او داشت کيسه ي خاک را توي باغچه خالي مي کرد.
امام فهميد که او خسته است، تشنه است، فکر کرد حتماً گرسنه هم هست.با خودش گفت:«بايد براي او هم غذا ببريم.»اما توي قابلمه، غذايي باقي نمانده بود.مادر همه را کشيده بود.امام فکري کرد.يک بشقاب خالي بر داشت.چند قاشق از غذاي خودش را در آن ريخت. بعد بشقاب را جلوي بچه ها گرفت و گفت:«بچه ها چندقاشق از غذاي تان را توي اين بشقاب بريزيد تا براي آن پيرمرد ببريم.او هم مثل ما گرسنه است.»
بچه ها و مادر، هر کدام چند قاشق از غذاي شان را توي بشقاب ريختند.بشقاب پر شد.
پيرمرد، خوش حال شد.خنديد و تشکر کرد.بعد ، دست هاي خاکي اش را شست.گوشه ي حياط ، زير سايه ديوار نشست.شروع کرد به خوردن.با چه لذتي مي خورد!
منبع:ملیکا شماره 45
امام درخانه اي کوچک زندکي مي کرد.خانه ي او باغچه اي داشت ؛ باغچه اي کوچک.بچه هاي امام آن باغچه را دوست داشتند.دل شان مي خواست توي آن گل بکارند ؛ گل هاي سفيد و صورتي، گل اطلسي ، لاله عباسي ، ياس سفيد و خوش بو و ...اما خاک باغچه خوب نبود.بايد عوض مي شد.قرار شد که براي باغچه، خاک تازه بياورند.يک روز سر ظهر وقتي مادر سفره ي غذا را انداخت ، صداي در خانه بلند شد.يکي از بچه ها دويد و در را بازکرد.پشت در پيرمردي بود که کيسه بزرگي را به دوش داشت.توي آن کيسه ، خاک بود.پيرمرد نفس نفس مي زد.زير آن بار
سنگين عرق مي ريخت.با دست هاي پير و خاکي اش ، پيشاني را پاک کرد.با زبان ، لب هاي خشکش را خيس کرد.مشغول شد تا خاک باغچه را عوض کند.
امام و بچه ها دور سفره ي ناهار نشسته بودند.بوي غذا در اتاق پيچيده بود.بچه هاي کوچک گرسنه بودند.مادر برايشان غذا کشيد.مادر گفت:«با نان بخوريد تا سير شويد.»مادر براي خودش و امام هم غذا کشيد.بعد همه آماده غذا خوردن شدند.يک مرتبه چشم امام از پنجره باز، به حياط افتاد.پيرمرد را ديد.او داشت کيسه ي خاک را توي باغچه خالي مي کرد.
امام فهميد که او خسته است، تشنه است، فکر کرد حتماً گرسنه هم هست.با خودش گفت:«بايد براي او هم غذا ببريم.»اما توي قابلمه، غذايي باقي نمانده بود.مادر همه را کشيده بود.امام فکري کرد.يک بشقاب خالي بر داشت.چند قاشق از غذاي خودش را در آن ريخت. بعد بشقاب را جلوي بچه ها گرفت و گفت:«بچه ها چندقاشق از غذاي تان را توي اين بشقاب بريزيد تا براي آن پيرمرد ببريم.او هم مثل ما گرسنه است.»
بچه ها و مادر، هر کدام چند قاشق از غذاي شان را توي بشقاب ريختند.بشقاب پر شد.
پيرمرد، خوش حال شد.خنديد و تشکر کرد.بعد ، دست هاي خاکي اش را شست.گوشه ي حياط ، زير سايه ديوار نشست.شروع کرد به خوردن.با چه لذتي مي خورد!
منبع:ملیکا شماره 45
