نویسنده:کامیل اَلِکسا
ترجمه:ضحی کاظمی
ترجمه:ضحی کاظمی
خواهر سامی ایمیل بامزه ای برایش فرستاده بود.ایمیل خیلی بامزه ای درباره ابداعات عجیب و غریب ژاپنی ها برای عوض کردن شکل چیزهای مختلف؛ مثل هندوانه ای که در ظرف شیشه ای مربعی پرورش داده شده و کاملا به شکل مکعب در آمده بود.
روی تصویری از هندوانه های چهار گوش کلیک کردم و لینک به لینک از زنجیره ایمیل های فوروارد شده عقب رفت تا جایی که همه صفحه پر از اسامی و آدرس کسانی شد که از ابتدای ارسال این ایمیل آن را فوروارد کرده بودند.در انتهای ایمیل نوشته شده بود:«اگر این ایمیل را برای سه نفر از دوستان خود بفرستید، تا آخر عمر خوشبخت خواهید بود.»
سامی در حال که به صفحه پر از هنداونه های چهار گوش خیره شده بود، فکر کرد آیا سه نفر دوست دارد که ایمیل را برایشان بفرستد؟ نمی توانست ایمیل را برای فرستنده فوروارد کند.تازه مگر خواهر، دوست حساب می شد؟ نامزد داشت اما مطمئن نبود که بشود دوست حسابش کرد.شاید همسر بود یا جفت یا همخانه یا هر چی.اگر او «هر چی»بود، پس خودش چه وضعی داشت؟
بالاخره تصمیم گرفت او را هم حساب کند و دکمه فوروارد را فشار داد.
عالی شد.حالا دیگر خوشبختی دنبال سامی می گشت و مثل دستمال توالتی که به پاشنه کفش می چسبد،با او همراه می شد.
سر شام جفتش همین طور که به صفحه کامپیوتر نگاه می کرد، صدایی به نشانه رضایت از خودش در آورد.سامی یک لحظه سرش را از روی ظرف سویای بخار پز بلند کرد تا انعکاس نور صفحه لپ تاپ را در شیشه عینکش ببیند.همین طور که کلاف اسپاگتی را بین لب هایش فرو می کرد، گفت:«خوبه.خیلی خوبه.»
سامی پلکی زد و پرسید:«چی؟ پاستا؟ همون مارکیه که دوست داری، که رو جعبه اش عکس دایناسور داره.با سبزیجات طبیعی.»
دور دهانش را با اخم لیسید:«نه، هندوانه ها ی چار گوش .هوشمندانه س.خیلی راحت تر روی قفسه جا می گیره.خیلی کاربردی تره.»
سامی تا دیر وقت خیره به سقف دراز کشیده بود و به «کاربردی»تر بودن هندوانه های چهار گوش و شیشه هایی که آن ها را به این شکل بی عیب و نقص در می آورد، فکر می کرد.صبح روز بعد تمام ایمیل هایش را زیر و رو کرد.از لینکی به لینک دیگر رفت تا بالاخره وب سایت شرکتی را که برای پرورش هنداونه های چهار گوش، شیشه های مکعبی می فروخت پیدا کرد، همان هندوانه هایی که به راحتی روی طبقه های جا می گرفتند.وارد صفحه سفارش محصول شد، روی تصویر سبد خرید کلیک کرد، اطلاعات و رمز کارت اعتباری اش را وارد کرد و هنوز کامپیوترش را برای ناهار نبسته بود که زنگ در به صدا در آمد.
پستچی که رفت، سامی نشست و به جعبه بزرگی که اتاق پذیرایی کوچکش را اشغال کرده بود، خیره شد.روی جعبه نوشته بود «شکستنی» و آدرس فرستنده در محله ای در آیداهو گوشه آن به چشم می خورد.
چسب جعبه را بدون توجه به تیزی لبه برای چاقو از بالا به پایین پاره کرد.سیلی از تکه های حلزونی شکل فوم بسته بندی از شکاف جعبه بیرون ریخت.ظرف شیشه ای به طرز عجیبی سبک و جابه جا کردنش آسان بود.با خودش فکر کرد خیلی کاربردی است.
به یمن طراحی عالی خارجی و مهندسی معمولی آمریکایی ظرف شیشه ای تنها و استوار سر جای خودش می ایستاد.نور خورشید از پنجره پاسیو روی ظرف می تابید، قسمت هایی از ظرف نور را جذب می کرد و سطوح مدورش نور را به فضای خالی داخل ظرف می تاباند؛ فضایی که شکل و اندازه دقیق یک دختر بی عیب و نقص را داشت.با خودش گفت تا آخر عمر خوشبخت خواهم بود.
از مبل بالا رفت، دستش را روی گردن ظرف شیشه ای گذاشت و آرام آرام وارد ظرف شد.اول پاهایش را وارد کرد و بعد کل بدنش به درون فضای خالی ظرف لغزید و آخر هم دست هایش در حفره های طراحی شده مخصوص قرار گرفت؛ انگار وارد استخر شنای تنگی شده بود.
نفس کشیدن مشکل بود، چرا که جایی برای باز و بسته شدن شش ها وجود نداشت اما سامی هرگز این طور احساس خوش فرمی نکرده بود.همیشه یک جای بدنش لاغر بود، یک جایش چاغ، اما با وجود دیواره های شیشه ای ظرف که پوستش را محکم در بر گرفته بود، برای اولین بار در زندگی همه چیز به نظرش ایده آل آمد.
با خودش فکر کرد تا آخر عمر خوشبخت خواهم بود.به ساعت روی دیوار نگاه کرد تا ببیند دوست-جفت-مردش، کی از سر کار بر می گردد و سختی نفس کشیدن در فضای بسته ظرف را فراموش کرد؛ بله ...تا ...آخر ...عمر.
روی تصویری از هندوانه های چهار گوش کلیک کردم و لینک به لینک از زنجیره ایمیل های فوروارد شده عقب رفت تا جایی که همه صفحه پر از اسامی و آدرس کسانی شد که از ابتدای ارسال این ایمیل آن را فوروارد کرده بودند.در انتهای ایمیل نوشته شده بود:«اگر این ایمیل را برای سه نفر از دوستان خود بفرستید، تا آخر عمر خوشبخت خواهید بود.»
سامی در حال که به صفحه پر از هنداونه های چهار گوش خیره شده بود، فکر کرد آیا سه نفر دوست دارد که ایمیل را برایشان بفرستد؟ نمی توانست ایمیل را برای فرستنده فوروارد کند.تازه مگر خواهر، دوست حساب می شد؟ نامزد داشت اما مطمئن نبود که بشود دوست حسابش کرد.شاید همسر بود یا جفت یا همخانه یا هر چی.اگر او «هر چی»بود، پس خودش چه وضعی داشت؟
بالاخره تصمیم گرفت او را هم حساب کند و دکمه فوروارد را فشار داد.
عالی شد.حالا دیگر خوشبختی دنبال سامی می گشت و مثل دستمال توالتی که به پاشنه کفش می چسبد،با او همراه می شد.
سر شام جفتش همین طور که به صفحه کامپیوتر نگاه می کرد، صدایی به نشانه رضایت از خودش در آورد.سامی یک لحظه سرش را از روی ظرف سویای بخار پز بلند کرد تا انعکاس نور صفحه لپ تاپ را در شیشه عینکش ببیند.همین طور که کلاف اسپاگتی را بین لب هایش فرو می کرد، گفت:«خوبه.خیلی خوبه.»
سامی پلکی زد و پرسید:«چی؟ پاستا؟ همون مارکیه که دوست داری، که رو جعبه اش عکس دایناسور داره.با سبزیجات طبیعی.»
دور دهانش را با اخم لیسید:«نه، هندوانه ها ی چار گوش .هوشمندانه س.خیلی راحت تر روی قفسه جا می گیره.خیلی کاربردی تره.»
سامی تا دیر وقت خیره به سقف دراز کشیده بود و به «کاربردی»تر بودن هندوانه های چهار گوش و شیشه هایی که آن ها را به این شکل بی عیب و نقص در می آورد، فکر می کرد.صبح روز بعد تمام ایمیل هایش را زیر و رو کرد.از لینکی به لینک دیگر رفت تا بالاخره وب سایت شرکتی را که برای پرورش هنداونه های چهار گوش، شیشه های مکعبی می فروخت پیدا کرد، همان هندوانه هایی که به راحتی روی طبقه های جا می گرفتند.وارد صفحه سفارش محصول شد، روی تصویر سبد خرید کلیک کرد، اطلاعات و رمز کارت اعتباری اش را وارد کرد و هنوز کامپیوترش را برای ناهار نبسته بود که زنگ در به صدا در آمد.
پستچی که رفت، سامی نشست و به جعبه بزرگی که اتاق پذیرایی کوچکش را اشغال کرده بود، خیره شد.روی جعبه نوشته بود «شکستنی» و آدرس فرستنده در محله ای در آیداهو گوشه آن به چشم می خورد.
چسب جعبه را بدون توجه به تیزی لبه برای چاقو از بالا به پایین پاره کرد.سیلی از تکه های حلزونی شکل فوم بسته بندی از شکاف جعبه بیرون ریخت.ظرف شیشه ای به طرز عجیبی سبک و جابه جا کردنش آسان بود.با خودش فکر کرد خیلی کاربردی است.
به یمن طراحی عالی خارجی و مهندسی معمولی آمریکایی ظرف شیشه ای تنها و استوار سر جای خودش می ایستاد.نور خورشید از پنجره پاسیو روی ظرف می تابید، قسمت هایی از ظرف نور را جذب می کرد و سطوح مدورش نور را به فضای خالی داخل ظرف می تاباند؛ فضایی که شکل و اندازه دقیق یک دختر بی عیب و نقص را داشت.با خودش گفت تا آخر عمر خوشبخت خواهم بود.
از مبل بالا رفت، دستش را روی گردن ظرف شیشه ای گذاشت و آرام آرام وارد ظرف شد.اول پاهایش را وارد کرد و بعد کل بدنش به درون فضای خالی ظرف لغزید و آخر هم دست هایش در حفره های طراحی شده مخصوص قرار گرفت؛ انگار وارد استخر شنای تنگی شده بود.
نفس کشیدن مشکل بود، چرا که جایی برای باز و بسته شدن شش ها وجود نداشت اما سامی هرگز این طور احساس خوش فرمی نکرده بود.همیشه یک جای بدنش لاغر بود، یک جایش چاغ، اما با وجود دیواره های شیشه ای ظرف که پوستش را محکم در بر گرفته بود، برای اولین بار در زندگی همه چیز به نظرش ایده آل آمد.
با خودش فکر کرد تا آخر عمر خوشبخت خواهم بود.به ساعت روی دیوار نگاه کرد تا ببیند دوست-جفت-مردش، کی از سر کار بر می گردد و سختی نفس کشیدن در فضای بسته ظرف را فراموش کرد؛ بله ...تا ...آخر ...عمر.
پی نوشت ها :
*این داستان با عنوان «The Girl- Shaped Jar»در ماه می 2011 در مجله اینترنتی «Flash Fiction»منتشر شده است.
منبع:داستان همشهری شماره4
