نویسنده: حسین نجاتی
علائم و نشانه ها:
-تحریک و تلقین پذیری،-ساختن و خراب کردن همه چیز در عالم خیال،
-کاری در نظر گرفتن برای خود و یا دوستان در عالم خیال،
-افسانه بافی مداوم،
-سعی در نمایان ساختن دلاوری خود با افسانه سازی،
-با تخیل قضاوت کردن و گاهی به دروغ متوسل شدن،
-پرحرف و پرسخن و دائماً در حال قصه سازی،
-کوششی مضاعف برای منطقی کردن حرفهای خود (منطقی نشان دادن حرفهای خود)،
-وجود اختلال در نظام فکری آنها،
-تفاوت قائل نشدن بین واقعیت و خیال،
-آنچه را می گوید زائیده تخیل و اوهام اوست نه واقعیت،
-شاخ و برگ دادن و بزرگ کردن هر چیزی،
-دارای افکاری تخیلی و فانتزی نسبت به زندگی،
-تصور مورد ستم قرار گرفتن،
-تصور می کنند حق آنها بیشتر از چیزی است که فعلاً برخوردارند از آن،
-عدم برخورداری از تمرکز فکری کافی و مطلوب،
-برخوردار نبودن از دقت و توجه کافی،
-عدم وجود نظم و انسجام مشخص در گفته های آنها،
-نگران، حساس و زودرنج،
-درونگرا و در خود فرو رفته،
-برخوردار نبودن از پختگی عاطفی.
عوامل پدید آورنده:
-رشد روانی ناقص در کودک،-وجود بیماری های مربوط به ادراکات حسی،
-وضعیت پریشان و نابسامان خانواده،
-کمبود محبت و محرومیت شدید در زندگی،
-اضطراب،
-احساس گناه و ترس،
-ناکامی های شدید و سرخوردگی،
-فقر و تنگدستی و احساس حقارت،
-وجود تعارض و کشمکش در زندگی،
-دوری از جمع و بسر بردن در انزوا،
-تنبیه و سرزنش توسط والدین و دیگران،
-نبودن تربیت صحیح،
-حسادت و بدخواهی.
چگونگی عملکرد:
-انباشته کردن محیط زندگی کودک از محبت،-برطرف کردن نیازهای کودک در حد متعارف و عادی،
-دور نگه داشتن کودک از عوارض اضطراب، ترس و ناامنی،
-آشنا کردن کودک با واقعیت های زندگی،
-پرورش منطق و استدلال در کودک،
-پرورش و تقویت اعتماد به نفس کودک،
-ریشه یابی و ریشه کن کردن حقارت، کمبود و زبونی در کودک،
-تفریح، گردش و بازی های دسته جمعی،
-تقویت قدرت مشاهده و واقعیت نگری در کودک،
-از بین بردن حس بی اعتمادی در کودک،
-پرهیز از اختلاف خانوادگی،
-منع تنبیه و استفاده از تشویق،
-دوری از سرزنش و تمسخر کودک،
-واگذاری مسئولیت های در حد توان و قدرت کودک.
منبع:نجاتی، حسین، (1388)، روانشناسی کودک، تهران، نشر بیکران، چاپ دهم.
/ج
