درمان سرکشی کودکان

علائم و نشانه ها:

اهمیت ندادن به راهنمائی های بزرگترها،
-عدم توجه به بزرگترها،
-بی ادبی و پرخاشگری،
-حالت زورگویی و قلدری در رفتار،
-برای مورد توجه قرار گرفتن حتی حاضر است قرار گیرد در معرض تنبیه،
-میل به دست و پا کردن موقعیت از طریق زور و قلدری،
-سرپیچی و ایستادگی در برابر خواسته های والدین،
-عصبانیت سریع،
-خشمگین شدن با کمترین ناراحتی،
-بروز کارهای ناگهانی،
-خالی کردن دق دل خود بر سر اشیاء، اسباب و وسایل،
-سعی در بی گناه جلوه دادن خود با دلیل تراشی و مقصر دانستن دیگران،
-سرکشی در برابر امر و نهی والدین،
-سعی در به دست آوردن خواسته های خود به هر طریقی.

عوامل پدید آورنده:

-عدم توجه به اجرای نظم و مقررات در خانواده،
-مورد توجه قرار نگرفتن کودک،
-والدین خوش گذران(بیشتر به خود پرداخته و برای کودک اهمیتی قائل نبوده اند)،
-تولد نوزاد جدیدی در خانه،
-دیدن محرومیت های مختلف در زمینه های گوناگون،
-نیاز شدید در کودک،
-داشتن والدینی سخت گیر و مستبد،
-عدم برخورداری از تربیت صحیح،
-مقابله و برخورد کودک در مسیر زندگی با شکستهای تلخ و ناگوار،
-برآورده نشدن خواسته های کودک،
-تمایل به نشان دادن توان و قدرت خود،
میل به سلطه گری،
-ارضاء نشدن خواسته های مشروع و به جای کودک،
-کودک به طریق گوناگون بر خود فشار وارد می آورد تا آنگونه که والدین می گویند باشد ولی وقتی خارج از تحمل او بود متوسل می شود به سرکشی،
-مواجه بودن دائمی با تنبیه،
-دچار دلهره و اضطراب بودن کودک.

چگونگی عملکرد:

-بررسی چگونگی برخورد والدین با این گونه کودکان،
-واگذار کردن مسئولیت ها و وظایفی در حد توان کودک،
-تشویق کودک به در میان گذاشتن مشکلات خود با والدین،
-مورد پذیرش و احترام قرار دادن کودک،
-جلوگیری از تماس و ارتباط کودک با کودکانی که نامناسب است رفتار آنها،
-پرهیز از امر و نهی بیش از حد به کودک،
-ارجاع به روان شناس در صورت لزوم،
-عدم استفاده از تنبیه برای حل مشکل،
-بذل توجه به احساس کودک،
-اتخاذ روشی منطقی و درست در تربیت،
-به هیچ وجهی نبایستی دعوا کرد در حضور کودک.
منبع: نجاتی، حسین، (1388)، روانشناسی کودک، تهران، نشر بیکران، چاپ دهم.