نویسنده: حسین نجاتی
علائم و نشانه ها:
-جلب توجه با وسایل و شیوه های گوناگون،-ظاهراً مهربان اما در درون انباشته از خشم و نفرت،
-عدم توجه به احساسات و عقاید دیگران،
-درونی متضاد و ظاهری خندان،
-عدم برخورداری از توجه و تمرکز کافی،
-استفاده از شیوه های فریبکارانه برای برانگیختن احساسات به نفع خود،
-ظاهرسازی و ریاء کاری،
-توجیه کارهای خلاف با دلایل مختلف،
-قائل شدن اقتدار و نیرو برای خود،
-احساس حقارت و ذلت،
-توسل به تقلب در کار و امتحان.
عوامل پدید آورنده:
-عدم وجود تربیت صحیح و اصولی در خانواده-یادگیری و تقلید فریبکاری از دوستان و همسالان،
-وجود درگیری و نابسامانی در خانواده،
-احساس ضعف و عدم کفایت در کودک،
-تنبیه والدین،
-تحقیر و سرزنش کودک،
-مقایسه غیرمنصفانه کودک با دیگران،
-تجارب اجتماعی،
-احساس ناامنی، عدم استقلال و اضطراب های شدید،
-سلطه گری و توجیه راه و روش خود،
-نیاز به جلب توجه، جاه طلبی و وابستگی شدید به لذایذ مادی،
-سخت گیری شدید والدین،
-آلوده بودن محیط زندگی کودک،
-برای رفع نیازهای اساسی و گریز از تمسخر و سرزنش های دیگران،
-سخت گیری و ایجاد موانع بی مورد به وسیله والدین،
-احساس حسادت، هوس و نگرانی های ناشی از آن،
-خشم و عصبانیت،
-ترس از مجازات و گریز از تنبیه بی گناه نشان دادن خود.
چگونگی عملکرد:
-مورد توجه و محبت قرار دادن کودک،-ایجاد شرایطی برای بوجود آمدن احساس ایمنی، اعتماد و استقلال،
-از بین بردن عوامل و علت های زمینه ساز فریبکاری،
-پذیرش کودک در خانواده و احترام به شخصیت او،
-حمایت، پذیرش و احترام به کودک،
-درک موقعیت و شرایط کودک،
-رفع احتیاجات اساسی و اولیه ی کودک،
-آگاه کردن کودک به زشتی عمل خود و تذکر عملکرد نادرست،
-ارائه الگوی مناسب برای پیروی کودک یا (برای همانند سازی کودک)،
-عدم توسل به مجادله، دروغگویی و تملق در برابر کودک،
-ایجاد احساس ایمنی و امنیت برای کودک.
منبع: نجاتی، حسین، (1388)، روانشناسی کودک، تهران، نشر بیکران، چاپ دهم.
/ج
