پیشگامی به نام دکتر رایت

اَلمروت رایت در دوران جوانی خود در دهه ی 1880، در اروپا و زیرنظر بزرگترین دانشمندان علم پزشکی آن دوران، تحصیل کرده بود. از قرن هفدهم مشاهده و ثبت میکروبها رایج بود. اما تحقیقات لویی پاستور، که در دهه ی 1850 آغاز شده بود، دانشمندان اروپایی را به فعالیت شدید واداشته بود. در دهه ی 1870، رابرت کُخ، محقق آلمانی، ابتدا ثابت کرد که هر بیماری را میکروبی خاص ایجاد می کند.
در آزمایشگاههای سراسر اروپا، دانشمندان برای یافتن راههای جدید تحقیق روی میکروبها، به ویژه آن دسته از میکروبهایی که باکتری نامیده می شوند، جستجو می کردند. فنون پیچیده ی رنگ کردن باکتریها ابداع شد، تا مشاهده و ردگیری میکروبها آسانتر شود.
رایت مشاهده کرد و آموخت. او با دانشی که اندوخته بود، در زمانی به بریتانیا بازگشت که پیشرفتهای مشابهی، طبابت در این کشور را نیز متحول کرده بود. مدتی بعد رایت در یک دانشکده ی پزشکی نظامی مشغول کار شد. او علاقه ی خاصی به زخمهای عفونی و بیماریهایی مانند وبا، حصبه، و اسهال خونی داشت. این بیماریها غالباً در هنگام جنگ در ارتش شایع می شد: انبوه جمعیت و آلودگی، محیط مناسبی برای رشد باکتریهایی بود که سبب شیوع این بیماریهای کشنده می شدند.

بیماریهای بی درمان

برای بسیاری از این بیماریها هنوز درمانی پیدا نشده بود، هر چند تحقیقات پاستور در دهه ی 1870 نشان می داد که چگونه می توان به علل بیماریها پی برد. پاستور نشان داده بود که با تزریق واکسن ساخته شده از باکتریهای ضعیف شده، می توان سیستم دفاع طبیعی بدن انسان را مجهز کرد. اما این روشها و افکار هنوز در بریتانیا به طور گسترده پذیرفته نشده بود.
اما اَلمروت رایت یکی از بزرگترین پیشگامان واکسن درمانی و یکی از مدافعان سرسخت این روش درمانی شد. هنگامی که رایت در سال 1902 استاد آسیب شناسی و باکتری شناسی بیمارستان سنت مری شد، به شدت اعتقاد داشت که با استفاده از واکسن مناسب می توان کاری فراتر از پیشگیری از بیماریهای باکتریایی انجام داد. او یقین داشت که درمان بیماریها نیز از این طریق ممکن است.
منبع: برچ، بِوِرلی؛ (1385)، آلگزاندر فلمینگ پیشگام در ساخت آنتی بیوتیک، ترجمه ی محمدرضا افضلی، چاپ اول.