میراث برادران رایت

«پیروزیهای پی در پی در آسمان با چنان سرعت سرگیجه آوری حاصل می شد که در سال 1948، زمان درگذشت اورویل رایت، جهانیان دیگر از این امور شگفت زده نمی شدند. اما پس از آن، کدام پرواز، حتی پرواز انسان به فضا، توانست با آن دوازده ثانیه ی درخشان و نفس گیر پرواز در آن روز به یادماندنی در دسامبر سال 1903 برابری کند یا به منزله ی منادی عصری نو، اهمیتی همپای آن داشته باشد؟»
جان کانینگ، نقل از «صد انسان کبیر»
حتی قبل از مرگ ویلبر، پرواز به تدریج چهره ی جهان را تغییر می داد. در سال 1909، بلریو با هواپیمای تک بال خود از فراز کانال مانش عبور کرد و به آسانی از کشتیهای بخاری که برای اسکورت کردن آن اعزام شده بودند، جلو افتاد. در سال 1910 یک خلبان انگلیسی به فکر افتاد که نامه ها را با هواپیما انتقال دهد.
در همان سال، یکی از فروشگاههای بزرگ اوهایو یکی از هواپیماهای رایت را اجاره کرد تا نخستین مأموریت پیک ویژه ی هوایی را انجام دهد: ارسال یک طاقه پارچه ی ابریشمی با سرعت بیش از یک و نیم کیلومتر در دقیقه. فقط سریعترین اتومبیلها می توانستند تندتر از این بروند، اما آنها هم فقط به جاهایی می توانستند بروند که جاده ی مناسب کشیده شده باشد. در آن زمان قطار سریع السیر، مانند قطار سریع السیر نیویورک- شیکاگو نیز آهسته تر از این می رفت و حدود بیست ساعت طول می کشید تا مسیر 1600 کیلومتری را طی کند.
دیدگاه مردم نسبت به زمان و فاصله تغییر کرده بود. انگار جهان در حال کوچک شدن بود. دولتهای اروپایی، برخلاف آمریکاییها، خیلی زود به توانایی نظامی بالقوه ی ماشینهای پرنده پی بردند. هنگامی که جنگ جهانی اول در سال 1914 آغاز شد، هواپیماهایی در دست ساخت بود که می توانستند با سرعت 144 کیلومتر در ساعت پرواز کنند. در پایان جنگ، هواپیماهای جنگنده ای مانند فوکر آلمانی و ساپ ویت کَمِل انگلیسی که سرعت آن به 182 کیلومتر در ساعت می رسید، بر آسمان اروپا تسلط داشتند. در همین حین، هواپیماهایی برای بمباران ساخته شد که می توانستند در هر مأموریت صدها کیلومتر پرواز کنند.
در سال 1919 دو هوانورد انگلیسی به نامهای جان آلکوک و آرتور ویتن براون، با یکی از همین بمب افکنها که تغییراتی در آن داده شده بود، برای نخستین بار فاصله ی حدود 3041 کیلومتری عرض اقیانوس اطلس را پیمودند. آنها این فاصله را در 15 ساعت و 57 دقیقه طی کردند. کمتر از صد سال قبل از آن تاریخ، عبور از اقیانوس اطلس با کشتیهای بادبانی 23 روز طول می کشید و در دهه ی 1930 سریعترین کشتیهای اقیانوس پیما این فاصله را در چهار روز می پیمودند.
پس از پایان جنگ، مردم دریافتند که با استفاده از هواپیمای دورپرواز به عنوان نوعی وسیله ی سفر می توان پول درآورد.
بمب افکنهای قدیمی را به سرعت به هواپیمای مسافربری تبدیل کردند و در دهه های 1920 و 1930، یک شبکه ی حمل و نقل جدید برای اشخاصی که از عهده ی پرداخت هزینه ی آن برمی آمدند، راه اندازی شد. سفر هوایی نیز به گزینه های قدیمیتر (و کندتر) سفر در خشکی و در دریا، اضافه شد.
با آغاز جنگ جهانی دوم در سال 1939، انگیزه های بیشتری برای تکامل پرواز پدید آمد. اختراعاتی که در زمان صلح انجام شده بود، یکی پس از دیگری، برای نخستین بار در جنگ به کار گرفته شدند: رادار، موتور جت، هلیکوپتر.
منبع: اسپراول، آنا؛ (1385)، برادران رایت: تولد هوانوردی مدرن، محمدرضا افضلی، تهران، مؤسسه فرهنگی فاطمی، چاپ دوم.