به کوشش: محمد کمالي نژاد
نام رايج:
خارخاسکنام عربي:
حسک يا خسکنام هاي ديگر:
شکوهنج، شکرهنج، خارسوهک(شيرازي)، خار سه گوش، خارکوهک، سه کوهک، خشک دانه، خارسک (اصفهان).
ماهيت:
بري و بستاني مي باشد، بري آن در خرابه ها و نزديک آبها و بيشه ها مي رويد و مانند گياه هندوانه روي زمين گسترده مي شود، برگ آن مانند نخود با طعم ترش و ثمر آن سه پهلو و اطراف آن مانند خار و مغز آن از نخود کوچکتر.بستاني آن در اطراف نهرها مي رويد، شاخه هاي آن مرتفع و خارهاي آن ريزه و شاخ هاي آن طولاني.
طبيعت:
مرکب القوي و با غلبه خشکيطبيعت:
مرکب القوي و با غلبه خشکي
افعال و خواص:
جالي و مدر بول و مسکن درد مثانه و افزاينده مني و مفتت حصاه گرده و مثانه، منضج و رادع و ملين و رافع قولنج حار و جهت قرحه مجاري بول و احليل که به فارسي سوزنک و به هندي سوزاک نامند و تقويت باه و تفتيت حصاه و عسرالبول.
تحقيقات جديد:
مدر، مسکن دردهاي کليه و مثانه، ملين، محرک باه، قولنج
***
مضر:
سرمصلح:
بادام و روغن کنجدمقدار شربت:
5 درم (حدود 16 گرم)بخشهاي قابل مصرف:
عموماً استعمال دانه رايج است.قوت:
7 سال.منبع مقاله :
کمالي نژاد، محمد، (1390)؛ برگ کهن، تهران: چوگان، چاپ اول
