ازدواج با افراد بدبين

بدبيني يکي از خصوصيت هاي دردسرساز شخصيتي است که ممکن است ناشي از بيماري باشد، اما نمي توان به افراد توصيه کرد که به دليل وجود اين خصوصيت در يک فرد با او ازدواج نکنند، يا اين خصوصيت را ناديده بگيرند و بدون نگراني با او ازدواج کنند. آن ها بايد بدانند که اين خصوصيت مشکلات متعددي را در زندگي مشترک به بار مي آورد و همچنين امکان انتقال ژنتيکي آن به فرزندان نيز وجود دارد. به اين ترتيب بايد با در نظر گرفتن تمامي جوانب و با مقايسه ي اين خصوصيت با ساير خصوصيت هاي فرد، در مورد ازدواج با چنين فردي تصميم گرفته شود.
بعضي از افراد فکر مي کنند که اگر پدر يا يکي از اقوام کسي به بدبيني مبتلا باشد خود او هم حتماً به بدبيني دچار مي شود و به همين دليل با او ازدواج نمي کنند. به عنوان يک روان پزشک توصيه مي کنم که افراد هيچ گاه به اين شيوه نتيجه گيري نکنند و بر اساس چنين استدلالي تصميم نگيرند، خود اين فکر يک نوع بدبيني و بي اعتمادي به شرايط عادي و طبيعي زندگي به حساب مي آيد، چون چنين مسئله اي اصلاً قابل پيش بيني نيست. ما هميشه بايد بر اساس وضعيت موجود تصميم گيري کنيم نه بر اساس احتمالاتي که هيچ وسيله اي هم براي ما اثبات شان نداريم.
اين درست است که اگر يکي از بستگان کسي به بدبيني دچار باشد احتمال اين که خود آن فرد هم به آن بيماري دچار شود زياد مي شود، اما اين احتمال هيچ گاه صددرصد نيست. چه بسيار کساني که در خانواده ي خود افراد بدبين داشته ا ند و بدبين نشده اند و کساني که هيچ کس از اقوام شان به اين بيماري مبتلا نبوده و خودشان به بدبيني دچار شده اند.
در مشاوره هاي قبل از ازدواج مي توان به نشانه هايي پي برد ولي هميشه تصميم گيرنده ي نهايي خود افراد هستند ومشاور نمي تواند به آنها بگويد که با کسي ازدواج کنيد يا نکنيد. گذشته از آن يک مشاور از نظر اخلاقي پزشکي حق ندارد از اطلاعات پزشکي خود استفاده ي غيرپزشکي بکند و اسرار بيمار خود را به کسي بگويد. يعني اگر مشاور متوجه بشود که يکي از دو نفر، به بدبيني دچار است. يا زمينه هاي ابتلا به آن را دارد، هيچ گاه نبايد اين اطلاعات را در اختيار طرف ديگر بگذارد، مگر اينکه خود فرد اجازه بدهد. يعني اگر دو نفر با هم توافق کرده باشند و اجازه دهند که از احوال همديگر باخبر باشند، مشاور مي تواند به هر نکته اي که پي برد آن را به هر دو طرف اطلاع بدهد.
البته حتي اگر مشاور زمينه هاي بدبيني را در يک نفر مشاهده کند، هيچ گاه به طور قطع نمي توان گفت که آن فرد به بدبيني دچار خواهد شد و برعکس اگر هيچ نشانه اي نبيند باز تضميني وجود ندارد که او به بدبيني دچار نشود. پس در نهايت خود افراد هستند که بايد تصميم بگيرند که اگر فرد به اين بيماري دچار شد مي توانند در کنار او زندگي کنند يا خير. ما فقط وضعيت و شرايط سخت زندگي با بيماران بدبين را براي افراد شرح مي دهيم، تصميم نهايي با خود آن ها است.
منبع مقاله :
صميمي اردستاني، مهدي؛ (1387) بدبيني، تهران: نشر قطره، چاپ اول.