پرسش :

در آيه 15 سوره قصص واژه شيعه استفاده شده است. لفظ شيعه از چه زماني رونق يافت تا به زمان رسول خاتم(صلی الله علیه وآله) رسيد؟

پاسخ :
كلمه شيعه در آيه به معناي پيرو است. جمله "هذا من شيعته و هذا من عروه" حاكي است دو نفري كه با هم پيكار مي كردند يكي اسرائيلي و پيرو دين موسي بود و ديگري قبطي بود.(1)
در مورد اصطلاح تشيع، استمرار رهبري پيامبر(ص) بعد از رحلت است كه از راه نصب امام براي رهبري امت تحقق پيدا كرده است. نصوص فراواني كه در زمينه جانشيني اميرالمؤمنين(ع) در دست است و همه از پيامبر(ص) صادر شده، گواه اين حقيقت است. بنابراين درست نيست بگوييم لفظ شيعه از چه زماني رونق گرفت تا به زمان رسول خاتم رسيد زيرا پايه گذاران شيعه، مسلمانان واقعي و گروهي از مهاجر و انصار هستند كه در عصر پيامبر(ص) رهبري ايشان را پذيرفتند و به غير از او نظر نكردند و تنها دستور او را به كار بستند و در اصول و فروع به علي(ع) و عترت پاك او مراجعه كردند. اينان در عصر رسالت نير به شيعه معروف بودند و اين نام از زبان پيامبر(ص) به آنان اختصاص يافت. بسياري از دانشمندان اهل سنت نقل كرده اند كه پيامبر(ص) آيه "انّ الّذين آمنوا و عملواالصالحات اولئك هم خيرالبريه" (2) را درباره علي(ع) و شيعيانش دانسته، با اشاره به علي(ع) فرمود: "قسم به خدايي كه جانم در دست قدرت او است! اين [علي] و شيعيانش رستگاران روز قيامتند".(3)
پی نوشت:
1. تفسير الميزان، علامه طباطبائي، ج 16.
2. سوره بينه، آيه 7.
3. جهت آشنايي بيشتر با روايات فراواني كه در اين زمينه هست ر.ك: بحوث في الملل و النحل، آيت الله سبحاني، ج 6، ص 102.
www.eporsesh.com