پرسش :
آيا حاجت خواستن از مردگان (خاص يا عام) كار درستي است ؟ اعتقاد بعضي افراد به اين مسئله درست است يا نه؟
پاسخ :
حاجت خواستن و استمداد از پيامبر و امامان معصوم(ع) و يا هر مخلوق ديگري در صورتي شرك است كه آن مخلوق را مستقل در انجام كار و رفع حاجات خود بدانيم و كارهاي او را تحت حكومت و سيطره قدرت و اذن خداوند ندانيم.
ولي در صورتي كه مخلوق را سبب و واسطه در رفع حاجات بدانيم، نه تنها شرك نيست بلكه عين ايمان و راه رسيدن به مقصود و عمل به دستور قرآن كريم است كه مي فرمايد «فابتغوا اليه الوسيله؛ به سوي خداوند وسيله بجوييد» (مائده، آيه 35).
اگر حاجت خواستن از خداوند به هر شكلي شرك باشد لازمه آن اين است كه تمام درخواست هايي را كه ما از يكديگر مي كنيم شرك باشد از باب مثال از ديگري مي خواهيم كه به فريادم برس يا مشكل مرا حل كن و از اين قبيل موارد، اين گونه موارد حاجت خواستن از غير خداوند خواهد بود و شرك مي شود، در حالي كه اين گونه موارد را هيچ كس شرك نمي داند، به جهت اين كه فردي را كه از او درخواست مي شود صاحب كمال است در آن جهت كه از او استمداد مي شود و از او در جهت رفع مشكل استمداد مي شود ولي در عين حال او واسطه و سبب خواهد بود و مسبب و همه كاره عالم هستي خداوند است.
به نظر مي رسد مشكل وهابيت و يا ديگر كساني كه هر جا سخن از حاجت خواستن از پيامبر و ائمه(ع) به ميان مي آيد بحث شرك را مطرح مي كنند به اين باز مي گردد كه آنان اولياي الهي را حتي در حد و اندازه ساير مخلوقات كه در رفع نيازشان به آنان مراجعه مي كنند نمي دانند، همان فردي كه حاجت خواستن از غير خداوند را شرك مي داند در زندگي روزمره اش به صدها نفر غير خداوند در جهت رفع مشكلش مراجعه مي كند و درمان درد خود را از دارو و پزشك مي جويد و هيچ به ذهن او خطور نمي كند كه حاجت خواستن از غير خداوند شرك است، حتي نمي گويد پزشك و دارو به اذن خداوند درد مرا برطرف كرد و شفا داد، ولي وقتي بحث واسطه قرار دادن اشرف مخلوقات و مقربان درگان الهي به ميان مي آيد بحث شرك و ده ها اشكال ديگر را مطرح مي كند.
www.morsalat.com
حاجت خواستن و استمداد از پيامبر و امامان معصوم(ع) و يا هر مخلوق ديگري در صورتي شرك است كه آن مخلوق را مستقل در انجام كار و رفع حاجات خود بدانيم و كارهاي او را تحت حكومت و سيطره قدرت و اذن خداوند ندانيم.
ولي در صورتي كه مخلوق را سبب و واسطه در رفع حاجات بدانيم، نه تنها شرك نيست بلكه عين ايمان و راه رسيدن به مقصود و عمل به دستور قرآن كريم است كه مي فرمايد «فابتغوا اليه الوسيله؛ به سوي خداوند وسيله بجوييد» (مائده، آيه 35).
اگر حاجت خواستن از خداوند به هر شكلي شرك باشد لازمه آن اين است كه تمام درخواست هايي را كه ما از يكديگر مي كنيم شرك باشد از باب مثال از ديگري مي خواهيم كه به فريادم برس يا مشكل مرا حل كن و از اين قبيل موارد، اين گونه موارد حاجت خواستن از غير خداوند خواهد بود و شرك مي شود، در حالي كه اين گونه موارد را هيچ كس شرك نمي داند، به جهت اين كه فردي را كه از او درخواست مي شود صاحب كمال است در آن جهت كه از او استمداد مي شود و از او در جهت رفع مشكل استمداد مي شود ولي در عين حال او واسطه و سبب خواهد بود و مسبب و همه كاره عالم هستي خداوند است.
به نظر مي رسد مشكل وهابيت و يا ديگر كساني كه هر جا سخن از حاجت خواستن از پيامبر و ائمه(ع) به ميان مي آيد بحث شرك را مطرح مي كنند به اين باز مي گردد كه آنان اولياي الهي را حتي در حد و اندازه ساير مخلوقات كه در رفع نيازشان به آنان مراجعه مي كنند نمي دانند، همان فردي كه حاجت خواستن از غير خداوند را شرك مي داند در زندگي روزمره اش به صدها نفر غير خداوند در جهت رفع مشكلش مراجعه مي كند و درمان درد خود را از دارو و پزشك مي جويد و هيچ به ذهن او خطور نمي كند كه حاجت خواستن از غير خداوند شرك است، حتي نمي گويد پزشك و دارو به اذن خداوند درد مرا برطرف كرد و شفا داد، ولي وقتي بحث واسطه قرار دادن اشرف مخلوقات و مقربان درگان الهي به ميان مي آيد بحث شرك و ده ها اشكال ديگر را مطرح مي كند.
www.morsalat.com
