بشار

(167 -96 ق)، شاعر، خطیب و ادیب. ملقب به مرعث، چون در كودكى گوشواره در گوش مى‏كرد. در بصره نابینا متولد شد. اصلا از شاهزادگان طخارستان بود. از ده سالگى به زبان عربى شعر مى‏گفت و چون به سن رشد رسید، از نیش زبان او مى‏ترسیدند. بشار بن برد مقدم شعراى زمان خود بوده و دولتهاى اموى و عباسى را درك كرده و در این دو دولت مدحها و هجاها گفته، و به هجا بیشتر میل داشته است. مهدى، خلیفه عباسى و خالد برمكى از جمله‏ى ممدوحان او بودند. وى در انواع شعر بخصوص قصیده و رجز دست و ابتكار و ابداع داشت و مقلد نبود. اشعارش را حدود دوازده هزار بیت و بنا به قول خودش دوازده هزار قصیده گفته‏اند. این كور روشندل در شعر تشبیهاتى دارد كه بینایان مانند آنرا نمى‏توانند بیاورند. در بعضى اشعارش علاقه‏ى وى به ایران كهن و تمایلات شعوبى او مشهود است. سه جلد از «دیوان» مفصل او در قاهره به چاپ رسیده است. وى در مباهات به نژاد خود و تحقیر عرب و هجو و حكم و امثال مشهور بود و در تغییر سبك شعر عربى بسیار مؤثر بود بشار به كثرت آثار معروف بود به طورى كه آثارى نیز به زبان فارسى از او باقى مانده و چند خطابه در نثر دارد. سرانجام در عهد مهدى خلیفه، دشمنانش او را متهم به زندقه كردند، بشار دستگیر و محكوم به تازیانه شد، و سپس او را در باتلاقى در بطائح انداختند.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.