عباس نوری

(وف 1255 ق)، خطاط. وى در روستاى تاكر، از توابع نور مازندران، به دنیا آمد و تحصیلات مقدماتى را در قریه‏ى كلاكه گذراند. سپس به تهران آمد و در دستگاه امام ویردى میرزا، فرزند فتحعلى شاه قاجار، به خدمت منشى‏گرى پرداخت. میرزا عباس در خوشنویسى استادى نداشت و از روى قطعاتى كه از میرعماد به دست آورده بود، مشق مى‏كرد تا اینكه در اندك زمانى در خط نستعلیق سرآمد شد. میرزا علاوه بر مشق و كتابت، در كتیبه‏نویسى نیز مهارت داشت و هفت قلم را خوش مى‏نوشت. او به دلیل خط خوشى كه داشت، از طرف فتحعلى شاه به میرزاى بزرگ ملقب گردید. وى سرانجام در تهران درگذشت و جنازه‏اش را به نجف منتقل كردند و در قبرستان وادى‏السلام به خاك سپردند. از آثار او: ترجمه‏ى فارسى یك نسخه «زادالمعاد» محمدجعفر قمى، به قلم نستعلیق كتابت خوش، با رقم: «حرره الفقیر عباس نورى، 1225»؛ یك نسخه كتاب فارسى، در اخلاق، تألیف محمد فاضل، به قلم نستعلیق نیم دو دانگ و چند صفحه‏ى آخر به قلم‏هاى ریحان و ثلث و نسخ و رقاع و شكسته نستعلیق عالى، با رقم: «لهذا این كمترین چاكران... عباس نورى... وقع الفراغ من تسوید هذا الرسالة الشریفه فى... 1237...«؛ یك قطعه سیاه مشق، به قلم چهار دانگ و دو دانگ عالى، با رقم: «مشق فقیر عماد، در دارالخلافه تهران... عباس نورى از خط استادى میرعماد الحسنى رحمةاللَّه نقل نمود، سنه‏ى هزار و دویست و سى و هفت»؛ دو قطعه، به قلم نیم دو دانگ و كتابت جلى عالى، با رقم: «... بنده‏ى درگاه عباس نورى... سنه‏ى 1237»؛ یك قطعه‏ى بزرگ، به قلم شش دانگ و دو دانگ عالى، با رقم: «الفقیر الحقیر المذنب، عباس نورى غفر له سنه‏ى 1249». چهار اثر دیگر وى در «احوال و آثار خوشنویسان» ذكر شده است.