محمدکاظم مهدوی دامغانی
محمدكاظم بن العالم الجلیل آخوند ملا علىاكبر (مهدوى) دامغانى دامت بركاته از علماء اعلام و محققین عظام و مدرسین والامقام استان خراسان و حوزه علمیه مشهد مقدس معاصر مىباشد در جمادىالثانى 1316 قمرى در قریه شمسآباد یك فرسنگى دامغان متولد گردیده و قبل از بلوغ پدر و مادر خود را از دست داده و قهرا سرپرست برادر و خواهر خود گردید و تا آن تاریخ مقدارى از علوم ادبى فارسى و عربى و كتب متداول آن زمان را خوانده بود و براى تكمیل تحصیلات با تشویق بعضى از دوستان پدرش با پاى پیاده و نیتى پاك به عزم عتبهبوسى و تحصیل به طرف مشهد مقدس حركت كرده و در بدو ورودش و تشرف به آستان قدس با مرحوم آخوند ملا بمانعلى محقق و واعظ معروف آن زمان خراسان (پدر مرحوم حاج شیخ عباسعلى محقق دوم) كه از بنى اعمام والدش بود برخورد كرده وى از قیافه او را شناخته و به منزل خود برده ولكن ایشان با كوچكى سن خود با صراحت لهجه مىگوید من به قصد زیارت شما نیامدهام و جاى طلبه مدرسه است.
از همان اول ورود سال 1331 قمرى در مدرسه دودر ساكن و با جدیت فراوان به تكمیل ادبیات نزد مرحوم آشیخ عبدالجواد ادیب نیشابورى و فاضل بسطامى پرداخته و سپس قوانین را نزد مرحوم شهرستانى و سطوع عالیه را خدمت مرحوم آشیخ حسن برسى و شیخ محمد قوجانى و آشیخ محمد نهاوندى صاحب (تفسیر) كه هر سه از شاگردان برجسته مرحوم آخوند خراسانى بودند آموخته و سپس مدت چهارده سال تمام در محضر درس آیتاللَّه حاج میرزا محمد خراسانى فرزند برومند مرحوم آخوند رحمهمااللَّه و ضمنا مدت ده سال متمادى در محضر مرحوم آیتاللَّه آقاى حاج میرزا مهدى اصفهانى و حدود سه سال در محضر مرحوم آیتاللَّه حاجآقا حسین قمى و مدت یكسال خدمت مرحوم آیتاللَّه آشیخ موسى (صاحب حاشیه مكاسب) به تكمیل خارج فقه و اصول پرداخته تا از اساتید خود و آیات عظام نجف مرحوم (آقازاده خراسانى و آیتاللَّه نائینى و آیتاللَّه آسید ابوالحسن اصفهانى) قدساللَّه اسرارهم نائل به تصدیق و اجازات اجتهاد مطلق گردید و از مرحوم آشیخ آقا بزرگ تهرانى صاحب (الذریعه) و علامه سمنانى صاحب (حكمت بوعلى) و مرحوم آیتاللَّه بروجردى مجاز به اجازه معموله روایتى گردیدند.
و ضمنا از سال 1336 قمرى حوزههاى تدریس مفصلى از قوانین و شرایع و ریاض و رسائل و مكاسب و كفایه تشكیل داده و از سال 1356 قمرى در منزل خود منزوى و آنچه اصرار شد به هیچ شغلى داخل نگردیده در تأسیس حوزه علمیه جدید مشهد در سال 1320 شمسى سهم بسزائى دارد و تاكنون بیش از سه دوره خارج اصول را تدریس نموده و فعلا مشغول بحث خارج صوم مىباشد و در حال حاضر كه سال 1395 قمریست متجاوز از 58 سال است كه در این حوزه مقدسه جلسه تدریس داشته و جمع كثیرى از طلاب و فضلاء از ابحاث مختلف ایشان كه از آنها (نگارنده) این گنجینه است بهرهمند گشتهاند.
علامه دامغانى داراى سجایاى اخلاقى و محامد آداب و محاسن اخلاق و صراحت لهجه و معرض از مقامات و هر گونه تظاهرات و حتى فتوا دادن مىباشد.
در سال 81 قمرى مسجد جامع دامغان را كه خراب شده بود تعمیر و شبستان بزرگى به مساحت هزار و دویست متر مربع ساخته و حتى تعیین امام نفرمودند: معتمدین و امناء مسجد پنجسال متوالى اصرار كردند كه اسم ایشان را بالاى سر در مسجد منقوش نمایند ایشان نپذیرفته تا بالاخره به این چند كلمه راضى شدند)این عبد ذلیل را خداى توفیق داد (رب اجعلنى مقیم الصلوه و من ذریتى ربنا و تقبل دعاء)
این عالم ربانى گذشته از مراتب علمى بسیار با حال مخصوصا در مشاهد مشرفه مىباشد و اگر كسى حال او را در عرفات و یا حول البیت و یا اماكن مقدسه دیگر دیده باشد هرگز آن منظرهها را فراموش نمىكند.
در سال 1381 قمرى كه از سفر حج مراجعت كردند در ایام عاشورا به عراق آمده براى زیارت اعتاب مقدسه و شب عاشوراء مشرف به حرم مطهر حضرت حسین (ع) شده و بعد از اداء فریضه با پاى برهنه از خیابان حضرت علىاكبر به طرف حرم مبارك حضرت ابىالفضل سلاماللَّه علیه حركت نمودند از دور مرحوم علامه مجاهد آقا شیخ عبدالحسین امینى صاحبالغدیر را دیدند سر برهنه بدون عبا گلآلود با حال مخصوص هنگامى كه این دو مرد بزرگوار به یكدیگر رسیدند هر دو با صداى بلند مشغول گریه و دست در گردن هم انداخته و گریستند.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
