کارل مالدن
1) کارل مالدن
کارل مالدن بازيگر قديمي سينما در سن 95 سالگي درگذشت. او بازيگري متعلق به دوران طلايي آکتورز استوديو و بازيگر محوري است که با اکثر کارگردانان معروف هاليوود کار کرد. در سال 1940 وقتي 26 ساله بود با آن ها مي دانستند چه مي خواهند به بازيگري سينما رو آورد. اما تا سال 1915 با فيلم درخشان اتوبوسي به نام هوس بود که با دريافت اسکار نقش مکمل به شهرت و معروفيت رسيد. او در اين فيلم که از نمايشنامه تنسي ويليامز اقتباس شده بود، در کنار مارلون براندو و ويوين لي به ايفاي نقش پرداخت: «زني مطلقه به نيواورلئان مي آيد تا نزد خواهرش زندگي کند، اما با شوهرخواهرش کنار نمي آيد.» يکي از بهترين نسخه هاي سينمايي آثار تنسي ويليامز که به يمن کارگرداني اليا کازان و موسيقي جاز الکس نورث فضاي پرتنش و تيره و تلخ نيوارلئان دهه 1940 را باز مي سازد. نقش هاي او در ژانرهاي گوناگون سينما پيوسته متفاوت بود ودر طول عمر بازيگري خود در همه گونه ها حضور يافت. سينماروهاي قديمي فهرستي از آثار درخشان را در خاطر دارند که يکي از بازيگرانش کارل مالدن است.
2) کارل مالدن با نام اصلي مالدن سوکيلوويچ در يک خانواده مهاجر صرب در شيکاگو در سال 1914 به دنيا آمد و در اينديانا بزرگ شد. پس از تحصيل در دبيرستان به کار رو آورد و دنبال شغل هاي مختلف رفت، اما نمي دانست بازيگر مي شود. وقتي به اتفاق دوستي يکي از نمايش هاي برادوي را ديد، دوستدار نمايش شد و در مدرسه تئاتر شيکاگو به تحصيل بازيگري پرداخت و فارغ التحصيل شد. پس از بازي در اولين فيلمش تا هفت سال در فيلمي بازي نکرد و به کارهاي ديگري پرداخت، اما توانست در سال 1947 بازي در شماره 12 خيابان مادلن را تجربه کند. هنري هاتاوي (کارگردان) او را در کنار جيمز کاگني، آنابلا و ريچارد کنت قرار داد. فيلم سياه و سفيد، 95 دقيقه و در ژانر گنگستري بود.
3) او ابتدا در مدرسه تئاتر دراماتيک گودمن ثبت نام کرد و پس از مدتي رشته خود را به بازيگري تغيير داد. او در همين سال ها با مونا گرينبرگ همسر آينده خود آشنا شد و به اتفاق در چند نمايش نقش آفريني کردند. آن ها در سال 1938 ازدواج کردند و دسامبر پارسال هفتادمين سال ازدواج خود را جشن گرفتند. او طي يک دهه بعد در برادوي در نمايش هايي مانند کي لارگو، پسران و سربازان و عمو هري ظاهر شد. مالدن در جنگ جهاني دوم به عنوان سرباز به ارتش پيوست و در همين سال ها در نمايش پيروزي بالدار در نيروي هوايي ارتش بازي کرد. مالدن پس از جنگ و پيش از نقش آفريني در اتوبوسي به نام هوس در فيلم هايي چون شماره 12 خيابان مادلن، مکافات عمل، بوسه مرگ، ششلول بند، جايي که پياده رو و تمام مي شود. تالارهاي مونته زوما و تصميم پيش از سپيده دم به نقش آفريني پرداخت. اتوبوسي به نام هوس زمينه موفقيت هاي بيشتر مالدن را فراهم آورد و نتيجه آن بازي در فيلم هايي چون روبي جتنري (کينگ ويدور)، اعتراف مي کنم (آلفرد هيچکاک) و از همه مهم تر در بارانداز (اليا کازان) بود. مالدن در آن سال ها با کازان و براندو روابطي بسيار صميمانه داشت. هر چند کازان در اوايل سال هاي 1950 و پس از همکاري با کميته مبارزه با فعاليت هاي ضد آمريکايي يکي از چهره هاي بدنام هاليوود شده بود، اما مالدن تا پايان عمر هميشه از او حمايت مي کرد و يکي از کساني بود که در تصميم آکادمي براي اعطاي جايزه يک عمر دستاورد هنري به کازان در سال 1999 نقش داشت. مالدن در 1959 به لس آنجلس نقل مکان کرد، اما هيچ وقت تئاتر را از ياد نبرد.
4) نگارنده براي اولين بار در درخت اعدام (دلمر ديوز، 1959) چهره اي تنومند و منفي با بيني بزرگ از بازيگري را ديد که تا سال ها و اکنون که فوت شده، ياد و خاطره اش را با خود دارد: « دکتر جو فريل (گري کوير) که پيشينه درخشاني ندارد، به شهري کوچک مي رود تا زندگي نويني را آغاز کند. او راهزني به نام دون (بن پياتسا) را از اعدام نجات مي دهد و اصلاحش مي کند سپس به تيمار و سرپرستي دختري نابينا به نام اليزابت (ماريا شل) مي پردازد و به او پول مي دهد تا با رون و فرنچي (کارل مالدن) در خريد يک معدن طلا شريک شود. وقتي فرنچي به اليزابت حمله ور مي شود، دکتر از راه مي رسد و فرنچي را از پاي در مي آورد، اما عده اي او را دستگير مي کنند و قصد اعدامش را دارند. در اين جا اليزابت با طلاهايش جان دکتر را مي خرد...» اين وسترن فرماليست و کلاسيک که نوعي تجديد نظر در سبک را در خود دارد با آهنگي دقيق و پر قدرت پيش مي رفت و نگارنده را با بازي فوق العاده و واقعاً کينه توزانه کارل مالدن آشنا مي کرد. فصل آشنايي آغاز شد، اما او بازيگري جوان پسند نبود، بلکه بازيگري بود که در مسير روايت نقش را به خوبي ايفا مي کرد.
5) کارل مالدن پس از بازي در پانزده فيلم توسط آلفرد هيچکاک براي من اعتراف مي کنم (در ايران: اعتراف به گناه / 1953) گزينش شد. در اين فيلم متفاوت با داستاني غير متعارف کارل مالدن با نقشي باورپذير در کالبد يک پليس در کنار مونتگمري کليفت و آن باکستر در اوج روايت حضورش سنگين و راه گشا مي شود. بعدها او را بيشتر در نقش هاي مکمل ديدم و در نقشي طولاني در روايت فيلم نديدم.
6) پدر و مادر کارل مالدن اهل صربستان (يوگسلاوي) بودند که براي يافتن کار در سال 1900 به آمريکا مهاجرت کرده بودند و کارل در آمريکا به دنيا آمد. او در خانواده اي پر جمعيت پرورش يافت که هر کس شغلي را برگزيد و کارل مالدن بارها در نقش هاي مکمل و مهم بازي کرد تا اين که دوباره در نقشي منفي در فيلم در بارانداز (اليا کازان، 1954) نامزد جايزه اسکار نقش مکمل شد و حضور گرم او حتي بقيه عوامل صحنه را تحت الشعاع قرار مي داد.
7) مالدن در چند مجموعه تلويزيوني نيز بازي کرد، اما به خاطر بازي خويش در سريال پر تماشاگر خيال مرگبار برنده جايزه امي شد. در طول بازيگري اش چندين بار سمت آکادمي هنرها و علوم سينمايي (آسکار) بود. همسرش مونا گراهام نيز از سال 1938 بازيگر بود، اما هر دو در يک فيلم ظاهر نشدند. به جرأت مي توان گفت کارل مالدن پيوسته شايستگي نقش هاي اول و دشوار را داشت، اما به خاطر هيکل بزرگ و چهره نه چندان قشنگش بيشتر به نقش هاي خشن و منفي مکمل ظاهر مي شد. او يکي از بازيگران پيچيده نقش هايي بود که به سادگي کسي از عهده شان بر نمي آمد. اگر منصفانه به اتوبوسي به نام هوس نگاه کنيم، بازي او در نقش ميچ به اندازه بازي مارلون براندو تأثيرگذار و عميق است. مالدن در سه فيلم اليا کازان بازي کرد که از آثار درخشان بازيگري اوست. او در بيبي دال (1956) در نقش شوهري که احساس سرد عروس نوجوانش را به خانه مي آورد، به نقش اول ظاهر مي شود و با کارل بيکر و ايلاي والاک همبازي مي شود. دومين سريال تلويزيوني معروف به مالدن در آن حضور يافت خيابان هاي سانفرانسيسکو بود. او در آثار قابل اعتنايي چون يوليانا(1960)، پرنده باز آلکاتراز(1962)، همه سقوط مي کنند (1962)، پاييز قبيله شاين(1964)، صف قاتلين(1966)، هتل(1967)، بلو(1968) و حادثه پوزيدون (1979) نيز بازي کرد و آخرين بار در ميانه دهه نود ميلادي در نقش کوتاهي ظاهر شد.
نظرات کاربران
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
