وینست اسپانو

Spano, Vincent بازيگر (1962، بروکلين نيويورک- امريکا) بازيگري را از کودکي آغاز کرد و در نمايش هاي مدرسه اي فعالانه شرکت جست. در چهارده سالگي براي نخستين بار در برودوي روي صحنه رفت. با روي لبه به طور جدي وارد سينما شد. سپس در دو فيلم تلويزيوني به ايفاي نقش پرداخت و براي ادامه تحصيل موقتا از سينما کناره گرفت. در سال 1983 با ايفاي نقشي کوتاه در کنار بازيگراني مثل ميکي رورک و نيکلاس کيج در ماهي مهاجم روي پرده بازگشت و در همان سال ماندگارترين نقش خود، شخصيت پسري ايتاليايي مشهور به «شيک» را در بچه، خودتي به تصوير کشيد. زماني که بيش تر بازيگران هم سن اسپانو به ايفاي نقش بچه مدرسه اي ها تن در مي دادند او در نقش هاي متمايزي ظاهر مي شد ، که شايد شهرت زيادي هم برايش به هم راه نيارودند. اما هنگامي که با رزانا آرکت در بچه، خودتي هم بازي شد، توانست به جرگه بازيگران معروف نزديک و به چهره اي شناخته شده بدل شود. ستايش منتقدان از بازي او در اين فيلم مي توانست راه موفقيت را برايش باز نگه دارد، اما فيلم هاي بعدي او از عهده اين امر بر نيامدند. تنها چهار سال بعد بود که توانست با صبح بخير بابل به جاده موفقيت باز گردد. در اين ميان، هم بازي شدن با سيلوستر استالون در اسکار و ايفاي نقش در شهر اميد، باز هم راه را برايش هموارتر کرد. از فيلم ها: 1979- روي لبه (ج. کاپلان)؛ 1982- نريان سياه باز مي گردد (دالوا)؛ 1983- ماهي مهاجم (کوپولا)، بچه ، خودتي (سيلز)؛ 1984- عشاق ماريا (کونچالوفسکي)، شهر الفبا (ا. پو)؛ 1987- صبح بخير بابل (برادران تاوياني)؛ 1988- و خدا... زن را آفريد (واديم)؛ 1989- ونيز به رنگ خون (ا. پريه)؛ 1991- اسکار (لنديس)، شهر اميد (سيلز)؛ 1992- زنده (ف. مارشال)؛ 1993- رونق زودگذر (بيندر)؛ 1995- گرهي که مي بندد (و. استريک)؛ 1997- دوچرخه سوار ناشناس (سالزمان)؛ 2000- چهره مرگبار عشق (س. ميچل).