رابرت انگلاند
Englund, Robert
بازيگر (1949، گلن ديل کاليفرنيا- امريکا)
از دوازده سالگي در نمايش هاي کودکان روي صحنه مي رفت. پس از تحصيل د ر د انشگاه هاي آکلند و کاليفرنيا، به فراگيري بازيگري در آکادمي هنرهاي دراماتيک ميشيگان پرداخت. بازيگري براي سينما را از اواسط دهه ي 1970 با ايفاي نقش هاي کوچک و کم اهميت در فيلم هايي مثل کلک و ستاره اي متولد مي شود، آغاز کرد. نخستين حضور او در سينماي ترسناک، نقش آفريني اش در فيلم دام مرگ، نخستين تجربه هاليوود توبي هوپر بود. در اين سال ها، موفقيت چنداني به دست نياورد و مدتي نزديک به ده سال در حد يک بازيگر نقش هاي چندم (مثل نقش موجو فضايي و دوست داشتني مجموعه تلويزيوني V)باقي ماند. در سال 1984 اين وس کريون بود که با سپردن نقش «فردي کروگر»، دژخيم کابوسي در خيابان الم، او را به شهرت و اعتبار رساند. «کروگر» هيولايي بود که وجود خارجي نداشت، تنها هنگام خواب به سراغ قربانيان نوجوانش مي آمد، وارد روياهاي آنان مي شد و به شکلي فجيع آنان را به قتل مي رساند. آلت قتاله او تيغه هاي برنده اي بود که بر سر انگشت هاي دشت کشش نصب شده بودند. انگلاند با ايفاي نقش در اين فيلم و دنباله هاي آن به صورت مطرح ترين بازيگر سينماي ترسناک دهه ي 1980 درآمد. اما از آن جا که نقش مهم ديگري در کارنامه اش نداشت، ايفاي نقش «فردي کروگر» بر کارنامه بازيگري او سايه افکند، تا جايي که اکنون اين نقش حتي از خود او هم مشهورتر است و اکثريت علاقه مندانش او را با نام »فردي کروگر» مي شناسند، نه رابرت انگلاندً (قابل ذکر است که در کابوس تازه وس کريون با ايفاي نقش دو گانه «فردي کروگر» و «رابرت انگلاند»، به شکل ظريفي به اين مسئله اشاره شده است).
انگلاند بازيگر پر کاري است و اين امر موجب شده که در گزينش نقش هايي چندان سخت گير نباشد، مسلماً ايفاي نقش هايي ضعيف و کم ارزش مثل نقش مالک ديوانه و ساديست کارگاه لباس شويي در دستگاه اتوکشي ناشي از مين مسئله است. در 1988، نخستين تجربه کارگرداني او، يعني 976- شيطان به نمايش درآمد که فيلم موفقي نبود و بيش تر به عنوان تقليدي صرف از کاري (برايان د پالما، 1976) ارزيابي شد. جالب آن جاست که خود او در اين فيلم نقشي به عهده نداشت و صرفا به کارگرداني آن بسنده کرده بود. در يک نگاه کلي، شايد انگلاند در رده بازيگران بزرگ سينماي ترسناک، يعني استاداني مثل بلالوگوسي، بوريس کارلوف يا وينسنت پرايس قرار نگيرد، اما مسلماً حضور و تأثيرش به عنوان شاخص ترين بازيگر سينماي ترسناک مدرن، در عصري که عملاً چهره پردازان و طراحان جلوه هاي ويژه، «ستاره» هاي فيلم هاي ترسناک هستند، قابل چشم پوشي نيست. ح.ح
از فيلم ها: 1974- باستر و بيلي (دانيل پتري)؛ 1975- کلک (آلدريچ)؛ 1976- ستاره اي متولد مي شود (پي يرسن)، سينت آيوز (لي تامپسن)، دام مرگ (ت. هوپر)؛ 1977- گرسنه بمان (رافلسن)؛ 1978- برادران هم خون (ماليگان)؛ 1980- طبقه پنجم (ايوديس)؛ 1981- کهکشان وحشت (ب. د. کلارک)؛ 1982- گريه نکن، فقط رعد است (پ. ورنر)؛ 1984- کابوسي در خيابان الم (کريون)؛ 1985- کابوسي در خيابان الم، قسمت 2: انتقام فردي ( شولدر)؛ 1976- هرگز نه خيلي جوان براي مردن (بتمن)؛ 1987- کابوسي در خيابان الم 3: جنگ جويان رويا (چ. راسل)؛ 1988- کابوسي در خيابان الم 4: استاد رويا (هارلين)، 976- شيطان (فقط ک)؛ 1989- کابوسي در خيابان الم 5: کودک رويا (ا. هاپکينز)، شبح اپرا (ليتل)؛ 1991- فردي مرده است: آخرين کابوس (تالالاي)؛ 1992- رقص مرگ (ک. کلارک)؛ 1994- کابوس جديد وس کريون (کريون)؛ 1995- دستگاه اتوکشي (ت. هوپر)؛ 1996- زبان کشنده (شياما).
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
