رایان اونیل

Ryan, o'Neal    بازیگر (1941، لس آنجلس کالیفرنیا- امریکا)

با نام پاتریک رایان اونیل به دنیا آمد. فرزند چارلز اونیل فیلم نامه نویس- رُمان نویس و پاتریشیا کالاگانِ بازیگر بود. نوجوانی بی هدف و پوچ گرایانه ای را در سواحل کالیفرنیا و چند کشور خارجی گذراند. مدتی نجات غریق و بوکسور بود (از جمله در مسابقات قهرمان گلدن گلاوز لس آنجلس در سال های 1956 و 1957 شرکت د اشت). در هفده سالگی نزد پدر و مادرش در مونیخ آلمان برای یک مجموعه ی تلویزیونی کار می کردند، رفت و در آن جا از سر تفنن به عنوان بدل در مجموعه ی افسانه های وایکسنگ ها وارد کار نمایش شد. پس از بازگشت به امریکا در شوهای تلویزیونی، هم چنین مجموعه ی وسترن امپایر (1962-1963) نقش هایی را به عهده گرفت. تا این که با مجموعه ی تلویزیونی پیتن پلیس (که بیش از پانصد قسمت آن طی سال های 1964 تا 1969 پخش شد) به شهرت رسیدو در سینما نیز با نقش اول قصه ی عشق (که آن را از میان سیصد کاندیدا به دست آورده بود) در زمره ی ستارگان هالیوود درآمد. اوج کارش در دهه ی 1970 بود و سپس رو به نزول گذاشت. به یاد ماندنی ترین نقش هایش در تازه چه خبر، دکتر؟، ماه کاغذی و باری لیندون بودند. همسران اول و دومش، جوانا مور (1963-1966) و لی تیلر- یانگ (1967-1973) و فرزندانش، تاتوم و گریفین نیز بازیگر هستند. مدتی (1980-1997) محبوبه اش فارا فاوست ستاره ی مجموعه های تلویزیونی بود.

از فیلم ها:  1969- نشاط بزرگ (مارچ)؛ 1970- بازی ها (وینر)، قصه ی عشق (هیلر)؛ 1971- آواره های وحشی (ب. ادواردز)؛ 1972- تاره چه خبر، دکتر؟ (باگدانوویچ)؛ 1973- دزدی که برای شام آمد (یورکین)، ماه کاغذی (باگدانوویپ)؛ 1975- باری لیندون (کوبریک)؛ 1976- نیکل اودیون (باگدانوویپ)؛ 1977- پلی در دوردست (آتن بارو)؛ 1978- داستان آلیور (کورتی)؛ 1981- گوهر سبز (ا. دی)؛ 1982- شریک ها (باروز)؛ 1984- اختلافات حل نشدنی (شایر)؛ 1985- التهاب شدید (ر. بروکس)؛ 1987- آدم های خشن نمی رقصند (ن. میلر)؛ 1989- بخت و اقبال (آردولینو)؛ 1992- مردی در طبقه ی بالا (ج. شیفر)؛ 1995- وفادار (مازورسکی)؛ 1998- تأثیر صفر  (ج. کسدان)؛ 1999- به زودی (برسن)؛ 2000- فهرست (گای).