والتر برنان
Brennan,Walter
بازیگر (1894، اسوامپسکات ماساچوستس- امریکا؛ 1974)
در زمینه مهندسی آموزش دید. در نوجوانی شغل های متعددی را امتحان کرد تا سرانجام از وودویل و نمایش های بسیار سردرآورد. در سال 1917 و طی جنگ جهانی اول برای خدمت نظام نام نویسی کرد. در 1923 به عنوان سیاهی لشکر و بدل وارد هالیوود شد. در 1927 نخستین نقش سینمایی اش را در سوار خشن بازی کرد. در 1932 دندان هایش در اثر حادثه ای خرد شدند و این در تثبیت چهره ی سینمایی بعدی او به عنوان «پیرمرد بدعنق» نقش مهمی داشت. از آن پس قریب به چهل سال بازیگر اغلب نقش های دوم دوست داشتنی در انبوهی از فیلم ها- به ویژه فیلم یهای وسترن- بود و علاوه بر آن از اواخر دهه ی 1950 چهره ی محبوب چندین مجموعه ی تلویزیونی هم بود. از دهه ی 1930 تا دهه ی 1950، برنان نمونه کامل بازیگر نقش دوم شخصیت پرد از بود. بازیگری به یادماندنی با نقش های گوناگون و جزء لاینفک رشته ای از فیلم یهای درخشان کارگردانان بزرگ هالیوود. او ضمن بازی در طیف وسیعی از نقش ها به عنوان م دست قهرمان اصلی یا امر بر، رفیق، هم قطار و حتی حریف او نیز شناخته می شد. تخصص ویژه ای در ایفای نقش پیرمردهای بدخلق داشت، آن هم مدت ها پیش از آن که واقعاً پابه سن بگذارد. دندان های مصنوعی او جلوه ای کمیک به نقش هایش می بخشیدند و حرف زدن نامفهوم او به خاطر این دندان ها، مشخصه چهره ی سینمایی اش شد. ظرف پنج سال به طرز بی سابقه ای سه بار برنده ی اسکار نقش دوم شد: در نقش یک چوب بر در فیلم مشترک هوارد هاکس و ویلیام وایلر، بیا بگیرش؛ در نقش یک
سرهنگ علاقه مند به اسب دوانی در کنتاکی دیوید باتلر و در نقش «قاضی روی بین» در اهل غرب امریکای وایلر، کنار گاری کوپر که یک بار دیگر نیز در نقش کشیش در گروهبان یورک هم بازی او بود و این بار هم کاندیدای دریافت اسکار شد. نخستین نقش مهم خود را وقتی بازی کرد که بیش از بیست فیلم در کارنامه اش داشت. در فیلمی از هاکس با نام محله تباهی. او شش بار برای هاکس بازی کرد: در نقش رفیق می گسار هامفری بوگارت در داشتن و نداشتن، در نقش «گروت» دعوایی در رود سرخ و شاید از همه به یادماندنی تر در نقش «استامپی» وفادار، لنگ و غرغر و در ریوبراوو که به کلانتر (با بازی جان وین) در نگهبانی از زندان در برابر مهاجمان کمک می کند. از جمله کارگردانان دیگری که چهره ی سینمایی برنان را به کار بردند، می توان از جان فورد (کلمانتین عزیز من)، کینگ ویدور (شب عروسی)، فریتس لانگ (خشم)، فرانک کاپرا (ملاقات با جان دو)، ژان رنوار (مرداب)، لوییس مایلستون (ستاره ی شمال)، رائول والش (در امتداد نجد بزرگ ) و جان استرجس (روز بد در بلک راک) نام برد. وسترن، ژانر محبوب او در طول سال ها بود. با پخش مجموعه ی تلویزیونی مکوی های واقعی (1957-1963)، یک کمدی موقعیت که در آن نقش یک پدر بزرگ را بازی می کرد (نسخه ی کمیک سر راستی از شخصیت بدخلق ولی دوست داشتنی اس که سال ها خلق کرده بود)، و دست کم در مدت شش سال ادامه این برنامه، چیزی شبیه یک شمایل تلویزیونی بود. او همان مهارتی را که در نقش های سینمایی اش نشان داده بود، در مجموعه های تلویزیونی تکرار کرد و ویژگی های شخصیت او- از لهجه دهاتی تا صدای زیر و زنگ دار و تا راه رفتن چپ اندر قیچی اش- همه و همه مورد تقلید خاص و عام قرار گرفتند. در واقع شخصیت پردازی های او در نقش های تلویزیونی اش چنان نیرومند بود که کم کم خاطره عمومی سال های پر بارش را در سینما کم رنگ ساخت. با این حال هم چنان در فیلم های خانوادگی تآتری، فیلم های کودکان و فیلم های تلویزیونی متعدد به کارش ادامه می داد و عملاً تا آخرین سال های حیات، بازیگری پُرمشغله بود.
از فیلم ها: 1927- سوار خشن (ر. تورپ)؛ 1928- پُرهیاهو (ر. تورپ)؛ 1929- گذرگاه طولانی (آ. راسن)؛ 1930- سلطان جاز (ج. م. آندرسن)؛ 1932- گردباد تکزاس (لدرمن)؛ 1933- تحت نظر (کورتیز)، لی لی ترنر (ولمن)؛ 1934- هوس انگیز (مایو)، جست و جو در استانبول (س. وود)؛ 1935- عروس فرانکنستاین (ویل)، محله تباهی (هاکس)، اپرای متروپالی تن (بولسلاوسکی)، شب عروسی (ک. ویدور)؛ 1936- خشم (ف. لانگ)، سه پدر خوانده (بولاسلاوسکی)، بیا بگیرش (هاکس و وایلر)؛ 1937- وحشی و آشفته (ورکر)؛ 1938- ماجراهای تام سایر (تاروگ)، دزد دریایی (س. ب. دمیل)، کنتاکی (باتلر)؛ 1939- داستان ورنن و آیرین کسل (پاتر)، استنلی و لیوینگستن (هـ . کینگ)؛ 1940- اهل غرب امریکا (وایلر)، گذرگاه شمال غربی (ک. ویدور)؛ 1941- این زن مال من است (لوید)، مرداب (رنوار)، ملاقات با جان دو (کاپرا)، گروهبان یورک (هاکس)؛ 1942- غرور یانکی ها (س. وود)؛ 1943- ستاره ی شمال (مایلستون)، جلادان هم می میرند (ف. لانگ)؛ 1944- داشتن و نداستن (هاکس)؛ 1945- داکوتا (کین)؛ 1946- یک زندگی دزدیه شده (برنهارت)، کلمانتاین عزیز من (ج. فورد)، هیچ کس تا ابد زنده نیست (نگولسکو)؛ 1947- رود سرخ (هاکس)؛ 1948- خون روی ماه (وایز)؛ 1950- تسلیم (دوان)، بلیتی برای تامی هاک (سیل)؛ 1951(در امتداد نجد بزرگ (والش)؛ 1952- جاذبه سرزمین وحشی (نگولسکو)؛ 1953- دریای کشتی های گم شده (کین)؛ 1954- روز بد در بلک راک (ج. استرجس)، طبل ها در آن سوی رودخانه (جوران)؛ 1955- سرزمین دوردست (آ. مان)؛ 1956- بدرود بانون من (و. شرمن و وایلر)؛ 1957- تامی و آدم مجرد (پونی)؛ 1959- ریو براوو (هاکس)؛ 1962- چگونه غرب تسخیر شد (ج. مارشال و...)؛ 1965- خانواده ی کالووی (توکار)، اسکار (ر. راس)؛ 1967- اجنه (استیونسن)؛ 1969- ار کلانتر محلی خودتان حمایت کنید (کندی)؛ 1975- دود در باد (کین).
