نای بروس
Bruce, Nigel
بازیگر (1895، انسنادای مکزیکو- مکزیک یا سن دیه گوی کالیفرنیا- امریکا؛ 1953)
با نام ویلیام نایجل بروس به دنیا آمد. پدر و مادرش انگلیسی و جهانگرد بودند. پس از خدمت در ارتش انگلستان در جنگ جهانی اول- که به شدت هم مجروح شد- به روی صحنه رفت و در لندن و برودوی، در نمایش های متعددی ظاهر شد. در سال 1929 برای نخستین بار در فیلمی انگلیسی بازی کرد و در 1934 دوران پرکاری را در هالیوود به عنوان بازیگر نقش های دوم آغاز کرد. اغلب در نقش آدم های حق به جانب و کم تحرک طبقه مرفه یا تیپ «سرهنگ بلیمپ» ظاهر می شد، ولی بیش تر به دلیل بازی در نقش «دکتر واتسن»- در نقش مقابل بازیل راتبون- در مجموعه ی فیلم های «شرلوک هلمز»- نقشی که هشت سال هم در رادیو بازی می کرد- در خاطره ها باقی مانده است
بروی از آن بازیگرانی نقش دوم نبود که بتواند شخصیت های مختلفی را ارائه دهد؛ ظاهر و رفتارش باعث می شد تا همیشه نقش دلقک های دوست داشتنی را بازی کند. با وجود لهجه و رفتار کاملاً انگلیسی اش، اغلب روی پرده در موقعیت های غریبی گرفتار می شد؛ مثل مهندس راه و ساختمان میان مردمان بدوی و کوهستانی ویرجینیا در گذرگاه تک درخت کاج. اما در اتاق پذیرایی خانه های انگلیسی یا در مستعمره های امپراتوری بریتانیا- مثل سوئز یا حمله هنگ سبک- در بهترین حالتش بود. قاعدتاً سال 1935 بهترین سال فعالیت های سینمایی او بود، چرا که نقش های متنوع تری را- هر چند با روشی تقریباً یک سان- بازی کرد. در اسکارلت پیمبرنل، «شاهزاده ویلز»؛ در او، «پروفسور هالی»؛ در مردی که بانک مونته کارلو را زد، پیش خدمت رانلد کولمن و در یکی شارپ، «جوزف سدلی»- وردستی عالی برای میریام هاپکینز- بود. برای بازی در نقش یکی از معدود کسانی که در ربکای آلفرد هیچکاک با شخصیت جون فونتین هم دلی می کند، انتخاب خوبی بود، ولی آن روزها دیگر درگیر مجموعه ی شرلوک هولمز شده بود و کارهای دیگرش جلوه سابق را نداشتند. مسلماً بروس آن «دکتر واتسنی» نبود که آرتور کونان دویل در ذهن داشت (در کتاب، مرد لاغری است)، ولی بروس با تلفیق مهربانی و لودگی، در چشم تماشاگران، «دکتر واتسن» ماند و جاودانه شد.
از فیلم ها: 1929- تک خال های سرخ (والاس)؛ 1933- خانم تمایل دارد (گ. میلر)، من یک جاسوس بودم (ساویل)؛ 1934- جزیره گنج (و. فلمینگ)، بهاران برای هنری (تاتل)، اسکارلت پیمپرنل (هـ.. یانگ)؛ 1935- یکی شارپ (مامولیان)، مردی که بانک مونته کارلو را زد (رابرتسن)، او (پیچل)؛ 1936- زیر دو پرچم (لوید)، گذرگاه تک درخت کاج (هاتاوی)، فرشته سفید (دیترله)، حمله هنگ سبک (کورتیز)؛ 1937- آخرین اقدام خانم چی نی (بولسلاوسکی)؛ 1938- خانم والامقام و پیشکار (و. لانگ)، سوئز (دوان)، ربوده شده (ورکر)؛ 1939- سک باسکرویل (لنفیلد)، ماجراهای شرلوک هلمز (ورکر)؛ 1940- پرنده آبی (و. لانگ)، ربکا (هیچکاک)، سوزان و خدا (کیوکر)، خلیج هادسن (پیچل)؛ 1941- آزاده و آسوده (سیدنی)، سرباز غیر جنگی (دل روت)، سوء ظن (هیچکاک)؛ 1942- این بالاتر از همه (لیتواک)، سفر برای مارگارت (وان دایک)، اسکادران عقاب (لوبین)؛ 1943- شرلوک هلمز در واشینگتن (نیل)، دار المجانین (کلاین)؛ 1944- مروارید مرگ (نیل)؛ 1945- ذرت سبز است (راپر)، پسر لاسی (س. سایمن)؛ 1946- دراگون ویک (منکه ویتس)، آماده برای کشتن (نیل)؛ 1947- تبعیدی (ماکس اوفولس)، دو خانم کارول (گادفری)؛ 1948- جولیا بد رفتاری می کند (کانوی)؛ 1950- انتقام جویی (م. فرر)؛ 1952- اتللو (ولز)، روشنایی صحنه (چاپلین)؛ 1954- دنیا برای باج (آلدریچ).
