کارگردان : James Mather, Stephen St. Leger
نویسنده : Stephen St. Leger
بازیگران: Guy Pearce, Maggie Grace ,Peter Stormare
داستان فیلم در سال 2079 رخ می دهد. هر گونه ابزاری که انتظار می رود در آینده مورد استفاده ی بشر قرار بگیرند فراهم است: اتومبیل های پرنده، حمل و نقل ماهواره ای، زندان های واقع در سفینه های فضایی و... البته گوشی های تلفن همراه آنچنان پیشرفته نشده اند، اما گویا همه از آیفون یا محصولات مشابه آن استفاده می کنند.
این تصویر تکراری که از اواخر قرن 21 ام ترسیم شده بیشتر شبیه به مخلوطی از فضای فیلم «بلید رانر/Blade Runner» و سریال انیمیشن «جتسون ها/The Jetsons» از کار درآمده است.
بن مایه ی داستان این است: دختر نیکوکار و نازنازی رئیس جمهور، امیلی (با بازی مگی گریس) به منظور سرکشی به وضعیت زندانیان از یک زندان فوق امنیتی به نام MS-1 در مدار جوی زمین دیدار می کند. مجرمین خطرناک این زندان که در حالت انجماد و خواب مصنوعی به سر می بردند، یک به یک بیدار می شوند و امیلی را گروگان می گیرند.
اسنو (با بازی گای پیرس) که سابقاً مأمور سازمان سی آی ای بوده، برای رها شدن از دام توطئه ای که برایش چیده شده، راهی زندان می شود تا عملیات نجات را اجرا کند. از سر تصادف، تنها شخصی که می تواند اسنو را از شر اتهامات دروغینی که متوجه اش است خلاص کند، یکی از زندانیان MS-1 است. البته، کارشکنی های رئیس سازمان جاسوسی، لنگرال (با بازی پیتر استورمور/ Peter Stormore) که ترجیح می دهد اسنو در مأموریت خود موفق نشود،عملیات را با پیچیدگی هایی مواجه می کند.
با شروع تابستان سیل فیلم های تجاری روانه پرده سینماها می شوند. با این حال فیلم حبس علیرغم حضور چهره های جدید و سکانس های اکشن دیدنی به سختی بتواند به لیست فیلم های پرفروش راه یابد. ایده اصلی فیلم از لوک بسون کارگردان مشهور فرانسوی است. طرح اصلی و مشخصات داستان از یک سری فیلم های علمی تخیلی نه چندان معروف گرفته شده است. طرح زندانی فضایی از فیلم دهه نودی سنگر (Fortress) و طرح تلاش برای آزادی وابستگان رئیس جمهور نیز از فیلم علمی تخیلی جان کارپنتر به نام فرار از نیویورک (Escape From NewYork) برگرفته شده است. شخصیت بذله گو و شوخ اسنو (گای پیرس) نیز ناخواسته بیننده را به یاد شخصیت بروس ویلیس در سری فیلم های جان سخت می اندازد.
حبس با اینکه داستانی غیر طبیعی دارد قطعا فیلم سرگرم کننده ای است. ساختار فیلم منطقی است و بسیاری از سکانس های کلیدی داستان به راحتی قابل پیش بینی است. با این حال فیلم به دلیل خشونت مفرط و بازیهای عالی گای پیرس و به ویژه جوزف گیلگان در نقش هایدل روانی و دیوانه ارزش تماشا دارد. صحنه ای از فیلم که اسنو با موتورسیکلت در حال فرار از صحنه جرم است آدم را یاد گزارش اقلیت اسپیلبرگ می اندازد. این سکانس به صورتی است که بیننده احساس می کند در حال تماشای یک بازی ویدیوئی است.
