طاير سدره نشين
شيــــــــرخــــدا، شاه ولايت علي
صيقلي از شرك خفي و جلي
روز احد، چون صف هيجا گرفت
تير مخالف به تنش جا گرفت
روي عبــــادت سوي محراب كرد
پشت به درد سر اصحاب كرد
خنجر المــــاس چــــو بفـــراختند
چاك براق، چون گلـشن انـــداختند
غرقه به خون غنچــة زنگــار گون
آمد از آن گلــــبن احســــان بــرون
گل گل خونـــش به مصـلي چكيد
گشت چو فـــارغ زنمــــاز، آن بديد:
اين همه گــــل چيست تَهِ پاي من؟
ســــاخته گلــــزار، مصــــــلاي من
صورت حــــالش چـــو نمودند باز
گفت كه : سوگند بــــه دانــــاي راز
كز اَلَــــم تيــــغ، نـــــدارم خــــبر
گــرچــــه زمــــن نيست خبـر دارتر
طاير من، سدره نشين شد چه بـــاك
گر شودم تن چو قفس چاك چـاك
جامي از آلايش تـن پــــاك شـــو!
در قــــدم پـــاكــــروان، خاك شو!
باشد از آن خـاك به گـــردي رسي
گـــرد شكـــافي و بــــه مردي رسي
جامي
صيقلي از شرك خفي و جلي
روز احد، چون صف هيجا گرفت
تير مخالف به تنش جا گرفت
روي عبــــادت سوي محراب كرد
پشت به درد سر اصحاب كرد
خنجر المــــاس چــــو بفـــراختند
چاك براق، چون گلـشن انـــداختند
غرقه به خون غنچــة زنگــار گون
آمد از آن گلــــبن احســــان بــرون
گل گل خونـــش به مصـلي چكيد
گشت چو فـــارغ زنمــــاز، آن بديد:
اين همه گــــل چيست تَهِ پاي من؟
ســــاخته گلــــزار، مصــــــلاي من
صورت حــــالش چـــو نمودند باز
گفت كه : سوگند بــــه دانــــاي راز
كز اَلَــــم تيــــغ، نـــــدارم خــــبر
گــرچــــه زمــــن نيست خبـر دارتر
طاير من، سدره نشين شد چه بـــاك
گر شودم تن چو قفس چاك چـاك
جامي از آلايش تـن پــــاك شـــو!
در قــــدم پـــاكــــروان، خاك شو!
باشد از آن خـاك به گـــردي رسي
گـــرد شكـــافي و بــــه مردي رسي
جامي
