ایده‌آل اروپایی

 ارزیابی درگاه های جامعه شناسان درباری جهانی شدن
 

چکیده:
زیمل به این ترتیب نظر نیچه را نسبی ارزیابی می کند. او می گوید نیچه تا حدودی به طور تعبدی فقط یک چهارچوب تحلیل را برگزیده است و مدعی است که این چهارچوب یگانه چهارچوب مناسب است. از طرف دیگر زیمل به این نکته اشاره میکند که شیوه تفکر نیچه بازتاب تحولات تجربی است

تعداد کلمات: 1002 کلمه / تخمین زمان مطالعه: 5  دقیقه

نویسنده: رونالد رابرتسون ، ترجمه: کمال پولادی

در آثار زیمل و دورکهایم به مقوله بشریت توجه بسیاری شده است که تا حدودی خطوط وضعیت جهانی را ترسیم می کند.
زیمل در اشاره به نظر کانت در باره پیشانگاره های انسان و طرفداری نیچه از عمل خود آیین انسانی در برابر عمل مقید به قیدهای فرهنگی، دینی یا ملی به دو وجه مرتبط از مسئله بشری می پردازد. زیمل در اصلاح نظر نیچه به یادآوری این نکته می پردازد که نظر کردن به تجارب انسان در چهارچوب کلیتی به نام «بشریت» تنها یکی از اشکال چهارگانه درک و تحلیل وضعیت انسان است. سه شکل دیگر عبارتند از فرهنگ، جامعه و فرد. به نظر زیمل نیچه فقط یکی از طرق نگاه کردن به تجارب انسانی را اختیار کرده است. نظر کردن به تجارب انسان، مثلا در قالب جامعه، نیز به همین اندازه مهم است.

زیمل به این ترتیب نظر نیچه را نسبی ارزیابی می کند. او می گوید نیچه تا حدودی به طور تعبدی فقط یک چهارچوب تحلیل را برگزیده است و مدعی است که این چهارچوب یگانه چهارچوب مناسب است. از طرف دیگر زیمل به این نکته اشاره میکند که شیوه تفکر نیچه بازتاب تحولات تجربی است (1986 ,Simmel). نکته اخیر حکایت از این گرایش زیمل دارد که نمی خواهد منحصرا بر مقوله های تحلیلی تجارب بشر به طور فی نفسه تکیه کند، بلکه علاوه بر این می خواهد متوجه شرایطی شود که در قلمروی تجارب بیرونی به نگاه یکجانبه به مسائل می انجامد. این رهیافت را زیمل در مورد مارکس نیز به کار می برد (1978 ,Simmel).

زیمل استدلال می کرد که آنچه نیچه آن را «ارزش وجودی انسان» می خواند عمیقا با ارزشهای اجتماعی متفاوت است، چرا که ارزشهای اجتماعی در درجه اول متکی به تعلقات افراد است، حال آنکه ارزشهای انسانی متضمن وجود بلافصل انسان» است. زیمل به پیروی از نیچه تأکید می کرد که «آنچه مرحله تکامل نوع انسان را مشخص می کند، کیفیت وجودی شخصیت انسان است.» پس تنها در مفهوم کمی نیست که بشریت بزرگ تر از جامعه است.