امام زاده نه تن

پا به درون صحن امام زاده که می‌گذارم، سادگی، لطف و صفای آن مرا به خود می‌آورد. کفش‌هایم را از پا در می‌آورم و داخل مقبره می‌شوم. نور سبزی که فضا را احاطه کرده است، زیبایی خاصی به بارگاه می‌دهد. قدم‌هایم را به آرامی به سمت ضریح برمی‌دارم. انگشتانم را به پنجره‌های ضریح قفل می‌کنم و با قطرات اشک آنها را می‌شویم. کنار ضریح روی زمین می‌نشینم و به خواندن زیارت‌نامه مشغول می‌شوم.