دانستنيهاي فضايي

1- يک دروغ فضايي يا حقيقت زميني ؟!

Objects unknown Flying نام اشياء پرنده ي ناشناخته در فضا است که اغلب با نام UFO شناخته مي شود. يوفو از سال هاي دور همواره ناشناخته باقي مانده و باعث توجه بيش تر دانشمندان به سوي خود شده است.
در قرن اخير که فناوري ها و نوآوري ها در نقاط مختلف جهان شکوفاتر شده ، ufo به پديده ي تازه اي تبديل شده و باعث برانگيخته شدن حس کنجکاوي مردم و به وجود آمدن سوالاتي در ذهن انسانها گرديده است.
افراد سودجو با بهره گيري از نا آگاهي عمومي جامعه با انتشار تصاوير و مطالب غير معتبر شروع به فريب دادن مردم کردند و با خيالات و تصورات بچگانه ي خود از موجودات فضايي و ماجراهاي ساختگي روبه رو شدنشان با موجودات فضايي کتاب ها نوشتند و چه بسا از اين راه به ثروت هاي هنگفتي رسيدند.
اکثر شاهدان عيني بيان کرده اند که موجودي با چشم هاي کشيده، قد 150 سانتي متر و چشماني بزرگ ديده اند، ولي سؤال اينجاست که چرا موجودات فضايي نيز مثل انسان ها بايد، چشم ، گوش يا بيني داشته باشند؟
آيا اين نشان دهنده ي کذب بودن اين ادعاها نيست؟
چرا افراد اکثرا در تنهايي موجودات فضايي را مشاهده مي کنند؟
شايد اين افراد در تنهايي دچار توهم بينايي شده و در تاريکي شب، از سايه ها براي خود اشکالي همانند سفينه هاي فضايي و موجودات بيگانه درست کرده باشند. توهم بينايي يکي از مهم ترين خطاهاي حسي در انسان است که اين نوع توهم ممکن است ابتدايي و ناقص باشد ( مثل برق جرقه دود و شعله ) يا به شکل آدم ها، حشرات، پرندگان، اشياء جامد و حتي اعضاي بدن انسان يا حيواناتي را که هيچکدام وجود خارجي ندارند مي بيند. گاهي اين توهمات يک منظره ي کامل را شامل مي شوند.
همچنين خطاهاي حسي يکي از اختلالات درک است که در آن اشياء يا پديده هاي واقعي به صورت متفاوت يا تغيير يافته درک مي شوند. به عنوان مثال از خطاهاي حسي بصري شکسته و خميده ، به نظر رسيدن کج بودن قاشق در ليوان پر از آب است. دکارت در اين مورد گفته است « چشم من آن را شکست و عقل من آن را ساخت.»
مشخص است دلايلي که برخي افراد در رابطه با ربوده شدن انسان ها توسط موجودات فضايي مطرح مي کنند دروغ و بر پايه ي همين توهمات است.

2- فضا پيماها چگونه مي پرند؟!

پس از گذشت تقريباً نيم سده از پرتاب نخستين موشک به فضا، فناوري هاي به کار رفته در ساخت موتورهاي موشک، دست خوش دگرگوني هايي گشته است. موتورهاي سوخت مايع و سوخت جامد از اين جمله هستند. در حال حاضر جديدترين فناوري به کار رفته در ساخت موتور موشک، موتور يوني است که از حالت چهارم ماده، يعني پلاسما بهره مي برد.... جالب است بدانيد که ايده ي پيشرانش الکتريکي از همان ابتدا توسط وارنرفن براون در دهه 1930 شکل گرفت؛ ولي او کارش را با سامانه هاي پيشران شيميايي آغاز کرد.
موشک هاي مرسوم همان موشک هايي هستند که وقتي به صحنه ي پرتاب شاتل فضايي يا مأموريت آپولو فکر مي کنيد در ذهنتان نقش مي بندد. دود شعله ي بسيار بسيار عظيمي از گازها برمي خيزد. موشک هاي مرسوم مقاديربسيار عظيمي نيروي پرتاب توليد مي کنند تا اجسام را در فضا قرار دهند و مانند هواپيماي جت، آتش بازي و يا بادکنک رها شده، از پديده اي مرسوم به پيشرانش استفاده مي کنند.
در اصل، موشک به دليل خروج مواد با فشار زياد همچون گازهاي داغ از عقب آن، به سمت جلو حرکت مي کند.
اساس کار موشک ها قانون سوم نيوتن است :« هر کنشي، واکنشي برابر و در جهت مخالف دارد.» براي اينکه موشک ها به سمت جلو خيز بردارند، بايد چيزي به سمت عقب خيز بردارد. آن چيز، پيشران است. پيشران ماده اي است که از عقب راکت فضاپيما با فشار خارج مي شود و باعث رانش به سمت جلو يا نيروي پرتاب مي شود. غالباً، پيشران نوعي سوخت است که مي سوزد تا حجم زيادي از گازهاي بسيار داغ توليد کند.
اين گازها منبسط مي شوند ؛ تا جايي که با شدت از عقب موشک خارج شوند و نيروي پرتاب يا پيشرانش توليد کنند. گاهي اوقات پيشران نمي سوزد، و به طور مستقيم از فضا پيما خارج مي شود و توليد نيروي پرتاب يا پيشرانش مي کند.

3- غول پيکرترين تلسکوپ ها

هزاران سال بود که مطالعه ي ستارگان فقط از راه چشم انجام مي گرفت. خوشبختانه، عدسي سازان آلماني در اوايل قرن هفدهم ميلادي ( قرن يازدهم شمسي ) تلسکوپ را اختراع کردند. آنها دريافتند که با ترکيب دو عدسي مي توان اجسام دور دست را درشت تر نشان داد. گاليله، دانشمند ايتاليايي، تلسکوپ را در اخترشناسي به کار برد و توانست چندين کشف مهم انجام دهد. او چهار مشتري را کشف کرد و همچنين نشان داد که راه شيري از ميليون ها ستاره ي کم نور تشکيل يافته است.

4- تلسکوپ گاليله

خيلي ها فکر مي کنند که گاليله تلسکوپ را اختراع کرده است، اما واقعيت اين است که يک عينک ساز هلندي اول دوربين را ساخت. در واقع گاليله اولين کسي بود که در ايتاليا ساختن دوربين را ياد گرفت و با آن به آسمان نگاه کرد. باز هم بر خلاف تصور خيلي ها، دوربيني که گاليله با آن کار مي کرد از دو عدسي محدب ( يکي شيئي و يکي چشمي ) ساخته نشده بود، بلکه عدسي شيئي ( جلويي ) محدب بود و عقبي يا شيئي ، مقعر بود که باعث مي شد، تصوير حقيقي تشکيل بشود و جلوتر از جايي که هست ديده شود. دوربين هاي کوچک قديمي اي که ممکن است شما هم داشته باشيد، همين طوري هستند.

5- مشخصات تلسکوپ

به اين تلسکوپ هايي که از دو عدسي محدب استفاده مي کنند« شکستني» يا « انکساري » مي گويند. يعني نور را مي شکنند( در سرعتش تغيير ايجاد مي کند) و با اين کار نور را کانوني مي کنند. تلسکوپ در واقع وسيله اي است که به خاطر جمع آوري نور بيشتر ( نسبت به چشم انسان ) اهميت دارد نه به دليل بزرگنمايي. چشم انسان کمتراز يک سانتي مترمربع براي جذب نور ( در واقع عصب هاي حسي براي احساس نور ) دارد. بنابراين اگر قطر شيئي تلسکوپي مثلاً 10 سانتيمتر باشد، بيشتر از سي برابر چشم آدم نور جذب مي کند. اين باعث مي شود که اجرام خيلي کم نورتر هم ديده شوند.
پس هرچه قطر شيئي بزرگ تر باشد، تلسکوپ بهتري خواهيم داشت. مشکلي که در اين بين وجود دارد اين است که شيشه هايي را که به عنوان شيئي استفاده مي شود، نمي شود از يک حدي بزرگتر ساخت. خود شيشه، نور زيادي را جذب مي کند و تا اندازه اي باعث تجزيه نور هم مي شود. هر چند که با کمک راه حل هايي توانسته اند عدسي هاي بزرگي را تراش بدهند، اما باز هم اين کار محدوديت زيادي دارد. اسحاق نيوتن اولين کسي بود که راه حلي براي اين مشکل پيدا کرد.
اسحاق نيوتن که روي نور آزمايشهاي زيادي انجام داده بود، براي جمع آوري نور بيشتر ( و در واقع کانوني کردن يک سطح ) به جاي عدسي از آينه ي مقعر استفاده کرد. آينه هاي مقعري که سطح آنها اندود شده اند. به اين ترتيب، مشکل شکست نور رفع مي شد. به کمک همين تکنولوژي است که ما امروزه مي توانيم تلسکوپ هاي غول پيکر بسازيم و در اعماق آسمان جستجو کنيم. البته بعدها انواع ديگري از تلسکوپ ها هم به وجود آمدند که اساس کار آنها بر روي استفاده از آينه ي مقعر است.
منبع:شاهد نوجوان،شماره 54
/خ