روز چو آخر شد و گرما گذشت

روز چو آخر شد و گرما گذشت شاعر : امير خسرو دهلوي چشمه خور خواست ز دريا گذشت روز چو آخر شد و گرما گذشت کرد طلب کشتي گردون رکاب تا جور شرق برآهنگ آب در زدن چشم ز دريا گذشت کشتي شه تيز تر از تير گشت گوهر خود بر لب دريا بديد راست که شد بر لب دريا رسيد بر جهد از کشتي و گيرد کنار خواست که از سوز دل بي‌قرار گريه نمي خواست همي آمدش صبر همي خاست نمي آمدش ساخته بر جاي ادب چون شهان بود برين سوي معز جهان شه بدويد و بکنارش گرفت پيش شد...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

روز چو آخر شد و گرما گذشت

شاعر : امير خسرو دهلوي

چشمه خور خواست ز دريا گذشت		روز چو آخر شد و گرما گذشت
کرد طلب کشتي گردون رکاب		تا جور شرق برآهنگ آب
در زدن چشم ز دريا گذشت		کشتي شه تيز تر از تير گشت
گوهر خود بر لب دريا بديد		راست که شد بر لب دريا رسيد
بر جهد از کشتي و گيرد کنار		خواست که از سوز دل بي‌قرار
گريه نمي خواست همي آمدش		صبر همي خاست نمي آمدش
ساخته بر جاي ادب چون شهان		بود برين سوي معز جهان
شه بدويد و بکنارش گرفت		پيش شد از ديده نثارش گرفت
تشنه و ازديده همي راند سيل		تشنه دو دريا بهم آورده ميل
هر دو نمودندزماني درنگ		يک دگر آورده به اغوش تنگ
همه گر از عذر به پيش آمدند		از پس ديري که بخويش آمدند
جاي تو ، من بنده‌ي فرمان پذير		گفت پسر با پدر : اينک سرير
کز پسر افسر بر بايد پدر		باز پدر گفت که : اين ظن مبر
کز تو برد مايه‌ي تخت تو نام !		باز پسر گفت که ، بالاخرام !
تخت ترا به که توئي بختيار !		باز پدر گفت که اي تاجدار!
شرط ادب ديد ز اندازه‌ي بيش		چون پدر از جانب فرزند خويش
منته لله ! که کنون حاصل ست		گفت که يک آرزويم در دل ست
دست بگيرم ، بنشانم به تخت!		آنکه بدست خودت اي نيکبخت!
من نه بدم تا شدمي دستگير		زانکه به غيبت چو شدي بر سرير
دست گرفت و به سريرش نشاند		با پسر اين نکته چو لختي براند
ماند ازان کار عجب هر که هست		خود به نعال آمد و بر بست دست
آگهي اي داد بکار آگهان		داشت درين زير خيالي نهان
شست و فرود آمد و پيشش دويد		گر چه پدر بر سر تختش کشيد
خواهش عذري به سزا مي‌نمود		چون خلفان شرط وفا مي‌نمود
کرده طبقهاي جواهر به کف		دولتيان هر طرفي بسته صف
بر دو سرافراز همي ريختند		لعل و زبر جد که در آويختند