شبي همچون سواد چشم پاکان

شبي همچون سواد چشم پاکان شاعر : امير خسرو دهلوي نهفته رو، ز چشم خوابناکان شبي همچون سواد چشم پاکان ز قدر او نموداري شب قدر ز نور او کينه پرتوي بدر وزان گيسوي شب را شانه کرده فلک مه را بسي دندانه کرده فگنده چشم بد را پرده‌ي خواب مهش در چشم نيکان ريخته تاب به احمد جبرئيل آمد طلب را چو زينسان زيوري بستند شب را به عزم عرش والا، قم علي الساق نويدش داد کاي سلطان عشاق که وهم از وي به حجت تگ کند وام براقي پيشکش کردش فلک گام دو جولان...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شبي همچون سواد چشم پاکان

شاعر : امير خسرو دهلوي

نهفته رو، ز چشم خوابناکان		شبي همچون سواد چشم پاکان
ز قدر او نموداري شب قدر		ز نور او کينه پرتوي بدر
وزان گيسوي شب را شانه کرده		فلک مه را بسي دندانه کرده
فگنده چشم بد را پرده‌ي خواب		مهش در چشم نيکان ريخته تاب
به احمد جبرئيل آمد طلب را		چو زينسان زيوري بستند شب را
به عزم عرش والا، قم علي الساق		نويدش داد کاي سلطان عشاق
که وهم از وي به حجت تگ کند وام		براقي پيشکش کردش فلک گام
دو جولان از مکان تا لا مکانش		دو گامي زين جهان تا آن جهانش
ز «سبحان الذي اسري» طرازش		سيه چتر از شب معراج بازش
شد از بيت الحرم در بيت اقصا		نخست اسپش به سير فکرت آسا
ز بيتي تا به بيتي، خانه خانه		سبک، گنبد به گنبد شد روانه
ز دوشش برج بلکه از شش جهت هم		گذشت از هفت سياره به يک دم
هم از رف برگذشت و هم ز رفرف		ره از صف ملائک گشته صف صف
وز آنجا رفت بالا مرغ بالا		بسدره ماند هم پرواز والا
هوائي در گرفتش بي هوائي		رسيد آنجا که نتوان گفت جائي
جهت را شش خزينه داد بر باد		در آمد خازني از وحدت آباد
جمالي بي جهات آمد پديدار		جهت چون پرده برد از پيش ديدار
عيان شد هستي اي کوهست معنيست		چو هستي نيست گشت از هست بي نيست
نه ديده بل همه هستي مردم		لقائي ديد کانجا ديده شد گم
همه مشکل به کار خويش حل ديد		در آن حضرت چو خواهش را محل ديد
گران بار عنايت باز پس گشت		گروه خويش را فرياد رس گشت
ره آوردي به مسکينان روان کرد		از آن بخشش که دامانش گران کرد
فرو شست از همه امت سياهي		به يک قطره ز درياي الهي
سبرد آن فرخ ابر با حيا را		هزاران شکر يزدان را که ما را
از آن بي سايه باشد سايه بر ما		که چون خورشيد حشر آيد به گرما
قمر را مهر و انشق القمر زد		خطابش سکه بر دينار خور زد
به تختش چار عمده چار يارش		سرير شرع، تخت پائدارش
چنان کز چار عنصر آدمي زاد		از آن هر چار ايمان سخت بنياد
که دوم جاي پيغمبر شدش يار		ابوبکر اول آن هم منزل غار
که زنده کرد از آن عدل خداوند		عمر دوم، که بستد جان ز فرزند
که گشت از مهر قرآن روشنش چهر		سوم عثمان، دو صبح صدق را مهر
فقيه و عالم و مرد و جوان مرد		چهارم حيدر آن در هر هنر فرد
امم را پيشواي راه دوراند		دگر ياران که سيارات نوراند
فراوان خاک بوس چاکرانه		ز ما بادا درود بي کرانه
کزو دارد دل ما روشنائي		نخست اندر جناب مصفائي
که بودند آن ملک را هم عنانان		پس اندر خدمت آن پاک جانان
هميشه يادشان در جان ما باد!		مبادا جان ما بي يادشان شاد!