خوشا هندوستان و رونق دين

خوشا هندوستان و رونق دين شاعر : امير خسرو دهلوي شريعت را کمال عز و تمکين خوشا هندوستان و رونق دين بدان خواري سران کفر مقهور بدين عزت شده اسلام منصور نماندي نام هندو ز اصل تا فرع بذمه گر نبودي رخصت شرع همه اسلام بيني بر يکي آب ز غزنين تا لب دريا درين باب کز آن ميمون خبر ميمون شدش فال چنين گويد خبر داننده‌ي حال معزالدين محمد گوهر سام که از غزنه چو بيرون کرد صمصام به هندوستان شد اسلام آشکارا از آن سلطان غازي بي‌مدارا که بنياد سريرش...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خوشا هندوستان و رونق دين

شاعر : امير خسرو دهلوي

شريعت را کمال عز و تمکين		خوشا هندوستان و رونق دين
بدان خواري سران کفر مقهور		بدين عزت شده اسلام منصور
نماندي نام هندو ز اصل تا فرع		بذمه گر نبودي رخصت شرع
همه اسلام بيني بر يکي آب		ز غزنين تا لب دريا درين باب
کز آن ميمون خبر ميمون شدش فال		چنين گويد خبر داننده‌ي حال
معزالدين محمد گوهر سام		که از غزنه چو بيرون کرد صمصام
به هندوستان شد اسلام آشکارا		از آن سلطان غازي بي‌مدارا
که بنياد سريرش تا ابد باد		سرير دهلي از وي يافت بنياد
قوي ماند اين بنا چون اعتقادش		چو بود است اعتقادي در نهادش
ز دود از روي هندوستان سياهي		چنان کو ز آهن شمشير شاهي
جزاي اين عمل باداش روزي!		ز يزدان با هزاران دل فروزي
ز قطب الدين سلطان گشت آباد		هر آنچه آن شاه غازي کرد بنياد
همايون کرد ز اسلام اين کهن بوم		زهي بنده که از يک حکم محذوم
در آبش غرقه کرد از آتشين موج		ز شمشيري که زد بر راي قنوج
گرفت از وي هزار و چارصد فيل		فگند از آب گنگش جامه در نيل
ز مشرق چتر شمس‌الدين برآمد		چنان قطبي چو در مغرب سرامد
که همچون صبح دم شد جهانگير		تف تيغش چنان گشت آسمان‌گير
نتاج فتح زاد از تيغ حامل		چو ذوالقرنين تا يک قرن کامل
نمودار غزاي اوست در هند		زحد «مالوه» تا عرصه‌ي سند
برآمد اختر فيروز شاهي		چو رفت آن شمس روشن در سياهي
همه گنجينه‌ي شمسي تهي کرد		به بخشش خلق عالم را رهي کرد
چو طفل هشت ماهه دولتش مرد		چو ششماهي در آن دولت بسر برد
به دختر گشت راي نيک رايان		از آن پس چون پسر کم بود شايان
سرير آراست، از جاي سريرت		رضيه دختري مرضيه سيرت
چو برق، از پرده ميزد پر توتيغ		مهي چند آفتابش بود در ميغ
فراوان فتنه بي آزار مي‌ماند		چو تيغ اندر نيام از کار ميماند
ز پرده روي بنمود آفتابش		بريد از صدمه‌ي شاهي نقابش
که حامل مي‌شدند از وي دليران		چنان ميراند زور ماده‌ي شيران
کسي بر حرف او ننهاد انگشت		سه سالي کش قوي بد پنجه و مشت
برو هم خامه‌ي تقدير بگذشت		چهارم چون ز کار او ورق گشت
نگين سکه‌ي بهرام شاهي		روان شد زان پس از حکم الهي
نشاطي راند چون پيشينه بهرام		سه سال او نيز اندر عشرت و جام
شد آن بهرام نيز اندر دل گور		برو هم کرد بهرام فلک زور
سعادت داد هفت اختر به مسعود		از آن پس بر فراز تخت مقصود
علائي داشت از وي مسند و تخت		دو سه سالي دگر از دولت و بخت
جوان سروي به بالين گاه بنشست		چو آن گلهاي کم عمر از چمن جست
به گيتي ناصر دنيا و دين گشت		به محمودي شه روي زمين گشت
جهان ميداشت اندر سايه‌ي خويش		به سال بيست ز اوج پايه‌ي خويش
بهر خانه نشاط و شادماني		عجب مهدي همه در کامراني
نه کس ديدي خيال فتنه در خواب		نه کس دادي کمند کينه را تاب
ندانستي کس از جنس مغل نام		مسلمان چيره دست و هندوان رام
هم از سنگ و هم از گوهر چو کوهي		شهي در ذاتش از يزدان شکوهي
به امرش بندگان در کار شاهي		خود از مستغرق کار الهي
جهان را نوبتي ديگر درآمد		چنين تا دور او هم بر سر آمد
به خويشي کرده بودش کار بالا		الغ خاني کش آن محمود والا
غياث الدين و دنيا شد بر او رنگ		ز بهر عون مظلومان دل تنگ
خرام پيل نپسنديد بر مور		شهي بود او که بخشايش و زور
به تاراج بضاعت گشت ره جوي		در ايامش مغل ره يافت اين سوي
به برج خاک شد از بيت معمور		شد آن خورشيد روشن نيز مستور
برامد بر سرير کيقبادي		پس از وي پور پور وي به شادي
معز الدين و دنيا شد جهان را		ز سر نو کرد اکليل شهان را
رواجي داشت اندر شرق تا غرب		سه سالي سکه‌ي او نيز در ضرب
بدو هم چرخ دور همگنان داد		چو او هم رخش عشرت را عنان داد
هم آخر خفت چون پيمانه شد پر		به هر پيمانه پر مي ريختي در
چراغ کيقبادي شمس دين تاب		دو ماهي داد پس چون صورت خواب
که شيرش واگرفت اين دايه‌ي پير		هنوز آن صبح بود اندر تبا شير
جهان بر پخته کاري يافت آرام		چو بود اين طفل در کار جهان خام
سر فيروز شه شد سرور عهد		به فيروزي درين فيروزه‌گون مهد
جلال الدين و دنيا شد خطابش		ز بهر خطبه‌ي صدق و صوابش