گوينده‌ي حکايت آن چنان کرد

گوينده‌ي حکايت آن چنان کرد شاعر : امير خسرو دهلوي کان خسته چو باد پدر روان کرد گوينده‌ي حکايت آن چنان کرد نزديک به مرگ و از خرد دور آمد به سراي خويش رنجور بگسست ز درد بندش از بند مادر چو بديد حال فرزند تر کرد به گريه پيکرش را بوسيد، چو مادران، سرش را گاه از مژه دوخت چاک دامانش گه جامه دريد بهر سامانش پس جامه‌ي پاره بر کشيدش گريان نفسي به سر کشيدش از مشک و گلاب باز شستش شست از نم ديدگان نخستش آراست به جبه و عمامه وانگاه تنش...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گوينده‌ي حکايت آن چنان کرد

شاعر : امير خسرو دهلوي

کان خسته چو باد پدر روان کرد		گوينده‌ي حکايت آن چنان کرد
نزديک به مرگ و از خرد دور		آمد به سراي خويش رنجور
بگسست ز درد بندش از بند		مادر چو بديد حال فرزند
تر کرد به گريه پيکرش را		بوسيد، چو مادران، سرش را
گاه از مژه دوخت چاک دامانش		گه جامه دريد بهر سامانش
پس جامه‌ي پاره بر کشيدش		گريان نفسي به سر کشيدش
از مشک و گلاب باز شستش		شست از نم ديدگان نخستش
آراست به جبه و عمامه		وانگاه تنش چو نقش خامه
گرمي به سوي مطبخ خورش تاخت		زين لابه گري چو باز پرداخت
مادر پختي، چنانکه داني		آورد، ز راه مهرباني
مي‌داد نوا له در دهانش		مي‌راند مگس ز روي خوانش
زانديشه کجا غم شکم داشت		مجنون، که درونه بر ز غم داشت،
ني لقمه که شعلهاي آذر		مي‌خورد ز بهر روي مادر
ما در سر سفره را بهم کرد		چون خود به قدر رغبت آن خورد
گفتا که: به است مرگ ازين زيست		در پيش نشست و زار بگريست
سوزد به غمي گسسته جاني		مپسند که در چنين زماني
بر من ستمي، بدين گراني		به گر ننهي، اگر تواني
بندي به خداي خويشتن دل		مردانه قدم بر اري از گل
بار دگرش گره ندادند		کاري که به صبر بر گشادند
جهدي بکنيم، تا توانيم!		ما هم ز پيت، چنانچه دانيم
بگريست به درد، پيش مادر		مجنون، ز در و نه پر آذر،
پرورده مرا، چون جان به سينه		گفت: اي گهر مرا خزينه
چون داروي تلخ سودمندست		پند تو که عافيت پسندست
ديوانه به بندگي نهد گوش		ليکن، چو ببرد، ديوم از هوش
يا دست ز دامنم بداريد!		يا نقد مرا به دامن آريد
کز دست شدست اختيارش		مادر، چو شناخت سر کارش
مي‌سوخت به درد و غم همي خورد		غمخواره‌ي او شد از سر درد
و اسباب عروس يک به يک ساخت		روزي که دو سه برگ کار پرداخت
پيرانه دود ز بهر مقصود		پس گفت به پيرخانه تا زود