| در نامه، سخن چنين کند صرف | | توقيع کش مثال اين حرف |
| او رنگ نشين بي خزينه | | کان سوختهي خراب سينه |
| لختي ز فراق در مرض ماند | | از نوفليان چو بي غرض ماند |
| آمد قدري به تن درستي | | چون پيکرش از نشان نستي |
| زنجير بريد و رشته بگسست | | باز از وطن خرد برون جست |
| چون خضر، به روضهاي خضرا | | ميگشت به گرد و کوه و صحرا |
| ديوانه و ديو هر دو با هم | | ني دل خوش و ني خرد فراهم |
| غم يافته مرگ را بهانه | | هجرش زده تير بر نشانه |
| خويشان به تحير از چنان کار | | ياران به تأسف از چنان يار |
| دشمن به ملامت از پس و پيش | | او دشت گرفته زار و دل ريش |
| چون شمع به خويشتن گدازي | | مسکين پدرش به چاره سازي |
| بي گريهي زار در جهان کيست؟ | | هر جا که نشست زار بگريست، |
| شب رنگ شده، ز بخت بد روز | | وان مادر خستهي جگر سوز |
| خون جگرش به لب رسيده | | روزي طربش به شب رسيده |
| در گوش پدر رسيد رازي | | روزي ز زبان راست بازي |
| کاندر همه دهر شد فسانه | | کز مهر و وفاي آن يگانه |
| کان دل شده مغز گشت واين پوست | | زان گونه شدست نوفلش دوست |
| من دخت خودش دهم به صد ناز | | گويد که: اگر دل آيدش باز |
| بر سوخته شد، چو آتش تيز | | پير از خبري چنان دل انگيز |
| چهره ورم و جبين شکسته | | ديدش سر و تن ز سنگ خسته |
| خونابه چکان ز ديده چون مل | | پيراهن پاره پاره چون گل |
| پشتش ز زمين کبود گشته | | از تف هوا چو دود گشته |
| وانگه نمک از جگر برون ريخت: | | اول ز دو ديده سيل خون ريخت |
| تو از من و من ز خود رميده | | کاي چشم من و چراغ ديده |
| درمان دلم تويي برين درد | | دارم دل خسته درد پرورد |
| مسکين دل مادرت به دنبال | | تو دشت گرفته را رو بي حال |
| ديوانه تو نيستي که مائيم | | زينگونه که از تو در بلائيم |
| نزديک شد افتاب زردم | | درياب که عزم کوچ کردم |
| وان هم نفسي که داشتي، مرد | | انگار گل ترا خزان برد |
| آن به که ز دل کني فراموش | | ياري که نيايدت در آغوش |
| هيزم بود ار چه عود باشد | | شاخي که برش نه زود باشد |
| باري بودش فراخ سايه | | بيد، ار ندهد ز ميوه مايه |
| ني سايه به مادهي و ني بر | | تو شاخ رسيده گشتي و تر |
| مه در شب تيره آفتابست | | چون عشق بود به دل ، صوابست |
| دارد پس پرده دختري خوب | | نوفل که به مهر تست منسوب |
| چون قطرهي آب آسمان پاک | | در گلشن حسن سرو چالاک |
| پرورده به عصمتي تمامش | | خورشيد رخي خديجه نامش |
| در رشتهي کس، نه بندد آن در | | جويندش و نوفل، از تکبر، |
| پيوند ترا به جان خريدست | | زان رسم وفا که در تو ديدست |
| وز شرم، بروي تو نگويد | | در دل، همه صحبت تو جويد |
| هم معتقدست و هم نکوخواه | | پرسد خبر تو گاه و بي گاه |
| آن خواست زان تست، بيخواست | | گر سر به رضاء ما کني راست |
| هم جان پدر خلاص يابد | | هم ما در اميد خاص يابد |
| بي جان شده گير، زال و پيري | | ور خود زني از خلاف تيري، |
| از ما سخني، دگر تو داني! | | گفتيم به تو غم نهاني |
| ديوانگيش ز سر بجنبيد | | ديوانه که اين حديث بشنيد |
| گردد، به خلاف، پاسخ اندوز | | ميخواست که از درون پر سوز |
| کرد از دم سخت ديوار سست | | ليکن، چو فسون پير بد چست |
| گفت اي دم تو مرا زبان بند | | در پاي پدر فتاد فرزند |
| از راي تو، روي چون توان يافت؟ | | با آنکه خرد ز من عنان تافت، |
| تن در دادم بهر چه خواهي! | | اينست چو خواهش الهي |
| بر آتش دل زدند آبي | | مادر پدر از چنان جوابي |
| پيش پدر عروس شادان | | رفتند ز خانهي بامدادان |
| کردند سپرده گفت و گويي | | بستند کمر بجست و جويي |
| پيش آمد و پاس آن نفس داشت | | نوفل که بخاطر آن هوس داشت |
| رفتند بسوي خانه خرم | | گشتند، دو دل، مبده، بي غم |
| بغدادي و مغربي و روسي | | بردند ظرايف عروسي |
| شهد و شکر و گلاب و کافور | | اسباب نشاط و مايهي سور |
| بنياد نکاح کرد محکم | | بنشست فقيه عيسوي دم |
| چون گل ز نسيم نوبهاري | | شد جلوه نما بت حصاري |
| مجنون کن صد هزار مجنون | | نازک بدني چو در مکنون |
| مجنون ميديد و آه ميکرد | | هر کس به هوس نگاه ميکرد |
| مجنون سخن از خيال ميگفت | | هر کس صفت جمال ميگفت |
| مجنون ز شرشک ديده ميريخت | | هر کس گهري خريده ميريخت |
| مجنون به هواي يار خود بود | | هر کس ز طرب به کار خود بود |
| مجنون همه سوز در جگر داشت | | هر کس شمعي بسوز برداشت |
| و افسون خلاص خويش ميخواند | | او قصهي جان ريش ميخواند |
| ميشست به گريه دست از ان ماه | | ميکرد به سينه ياد دل خواه |
| تن حاضر و دل هزار فرسنگ | | بيرون خوش و از درونه دل تنگ |
| او نالهي عاشقانه ميزد | | مطرب ز طرب ترا نه ميزد |
| در پردهي مهد گشت مستور | | چون کرد عروس جلوهي حور |
| هم خوابه شوند سرو و شمشاد | | چون شد، گهي آنکه، خرم و شاد |
| حيران شده ماه نو دران کار | | ديوانه به درد خود گرفتار |
| ني لعبت تو، ز بخت بد روز | | ني او همه شب غنود از سوز |
| دامن نگرفت هيچ خارش | | بر بويي گلي که بود يارش |
| با خاطر خود مصاف ميکرد | | برنجد شد و طواف ميکرد |
| ميخواند به حسب حالت خويش | | سوزان غزلي که دل کند ريش |
| سوي پدرش دويد بيهوش | | مادر که شنيد قصهي دوش |
| دامن ز شرشک لالهگون کرد | | ناخن زد و چهره غرق خون کرد |
| هم شيشه شکست و هم خر افتاد | | بيچاره پدر ز پا در افتاد |
| زين واقعه جمله دل پريشان | | گشتند موافقان و خوشان |