| آن فرو ميکشيد پر کلاه | | هرچه اين ميگشاد بند قبا |
| وي مطيعت به طوع بياکراه | | اي غلامت به طبع بياجبار |
| هرچه بر پشت جرم خاک سياه | | هرچه در زير دور چرخ کبود |
| حملهي شير و حيلهي روباه | | قدرتت گشته در ازاء قدر |
| هم به پاداش و هم به بادافراه | | دست عدلي دراز کردستي |
| اي قضاه قهر روزگار پناه | | که نه بس روزگار ميبايد |
| دست تاثير آسمان کوتاه | | تا کني از تصرفات زمين |
| بر دوام تو عدل تست گواه | | عدل دايم بود گواه دوام |
| يک نفس خالي از دوکار آگاه | | فتنه در عهد حزم تو نزدست |
| هفت اقليم را دو حاجت خواه | | دهر در دور دست تو نگذاشت |
| که برآرد ز شوره مهر گياه | | دست تو فتح باب بارانيست |
| و آفرينش همه پيادهي تو شاه | | اي خلايق به جمله جزو و توکل |
| جاودانت از شريک و شبه نگاه | | نه خدايي و داشتست خداي |
| ورنه آزاد بودي از اشباه | | شبهت از خواب و آب و آينه خاست |
| خاطرم تيره شد دماغ تباه | | زين فراتر نميتوانم شد |
| آه اگر همچنين بمانم آه | | عاجزم در ثناي تو عاجز |
| نکنم لا اله الا الله | | يک دليري کنم قرينهي شرک |
| سال و ماه اوفتاده در افواه | | تاکه ذکر گناه و طاعت هست |
| هرچه جز طاعت تو باد گناه | | از مقامات بندگي خداي |
| گاه تقدير عبده و فداه | | سوي تدبير تو نوشته قضا |
| دولتت دوستکام و دشمنکاه | | همتت ملکبخش و ملکستان |
| برنياورده جز که وا اسفاه | | يک نفس حاسدان بينفست |
| اي بلند آفتاب و والا ماه | | اي سراپردهي سپيد و سياه |
| در زد آتش به آسمان دوتاه | | شعلهي صبح روزگار دو رنگ |
| در جهان اوفتاد شور سپاه | | از افق برکشيد شير علم |
| شغب از خوابگاه و خلوتگاه | | هين که برکرد مرغ و ماهي را |
| ديگري را گران رکاب شناه | | شد يکي را سبک عنان شتاب |
| وي عروس بهار حله بخواه | | اي بخار بحار کله ببند |
| وي همايون بساط و ميمونگاه | | اي مرصع دوات و مصري کلک |
| عيد را تهنيت کنند به گاه | | روز عيدست و تهنيت شرطست |
| به زمين بوس صدر ثاني شاه | | به ملاقات بزم صاحب عصر |
| چهرهپرداز نصر دين اله | | ناصرالدين که نوک خامهي اوست |
| جز پي رايتش نداند راه | | طاهربن المظفر آنکه ظفر |
| طاعت کهربا ندارد کاه | | آنکه در زير سايهي عدلش |
| خواجهي اختران نجويد جاه | | وانکه در جنب سايهي قدرش |
| وانکه او يوسف است و گيتي چاه | | وانکه او يونس است و گردون حوت |
| خواست افتاد با فلک ناگاه | | راي او را مگر ملاقاتي |
| سوي او آفتاب کرد نگاه | | اتفاقا به وجه گستاخي |