| لب من دمي بيدهانت نباشد | | اگر گوش بر دشمنانت نباشد |
| چه سودست ازينها؟ چو آنت نباشد | | ترا حسن و مالست و خوبي، وليکن |
| چو پرسم نشاني، نشانت نباشد | | نشيني تو با هر کسي وز کسي من |
| چه ناچخ که اندر کمانت نباشد؟ | | چه نخجير کندر کمندت نيفتد؟ |
| که آمد شد کاروانت نباشد | | نجويم طريقي، نپويم به راهي |
| نخواهم که بر آستانت نباشد | | سري را، که پيوسته بر دوش دارم |
| اگر نام من بر زبانت نباشد | | لب خود بنه بر لب من، که سهلست |
| بسوزم، که از بهر جانت نباشد | | من از غصه صد پي دل خويشتن را |
| بسودي رساني، زيانت نباشد | | اگر اوحدي را ز وصل رخ خود |