نگفتمت که: منه دل برين خراب آباد؟

نگفتمت که: منه دل برين خراب آباد؟ شاعر : اوحدي مراغه اي که بر کف تو نخواهد شد اين خراب آباد نگفتمت که: منه دل برين خراب آباد؟ که: هم به دانه نظر کرد و هم به دام افتاد دلت ز دام بلا گرچه ميرميد، ببين نگاه دار، که بر سيل مي‌نهي بنياد به خانه ساختنت ميل بود و مي‌گفتم: که کس ز جام غرور زمانه مست مباد! چنان شدي تو که مستان به دوش بردندت که: خواجه هيچ ندارد، که هيچ نفرستاد تو مي‌روي و جهان از پي‌تو مي‌گويد به جرم آنکه شبي رفته‌اي چو سرو آزاد ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

نگفتمت که: منه دل برين خراب آباد؟

شاعر : اوحدي مراغه اي

که بر کف تو نخواهد شد اين خراب آباد		نگفتمت که: منه دل برين خراب آباد؟
که: هم به دانه نظر کرد و هم به دام افتاد		دلت ز دام بلا گرچه ميرميد، ببين
نگاه دار، که بر سيل مي‌نهي بنياد		به خانه ساختنت ميل بود و مي‌گفتم:
که کس ز جام غرور زمانه مست مباد!		چنان شدي تو که مستان به دوش بردندت
که: خواجه هيچ ندارد، که هيچ نفرستاد		تو مي‌روي و جهان از پي‌تو مي‌گويد
به جرم آنکه شبي رفته‌اي چو سرو آزاد		به چوب سرو ترا تخت بند کرد اجل
همان کسي که ز بهر تو مي‌کند فرياد		ز مکنت تو هم امروز بهره خواهد ساخت
که ساعت دگرت هيچ کس نيارد ياد		تو ياد کن ز خداي خود اندرين ساعت
که يادگار فريدون و ايرجست و قباد		شگفت نيست جهان کز تو يادگار بماند
به حب اين وطن عاريت نبايد داد		هزاربار خرد با تو بيش گفت که: دل
که بي‌وفايي دوران بديد و دل بنهاد		دريغم آيد از آن هوشمند دورانديش
چه آن بصير برمن، چه کور مادرزاد؟		هر آن بصير که سر جهان ببيند باز
که معتبر شمرند اين دقيقه مردم راه		به مردگان نظر عبرتي کن، اي زنده
کزين هوس تو به آتش روي و عمر به باد		ز خاکدان فنا هيچ آبروي مجوي
که آخر از غم شيرين هلاک شد فرهاد		به حرص بر دل خود نقش زرمکن شيرين
کليد گنج الهي گشايشست و گشاد		گشاده کن به کرم دست خود، که در گيتي
که هرچه او دهد آن جمله عدل باشد و داد		بداد و داده‌ي او شاد باش و شور مکن
چو مرگ دست برآرد، نمي‌توان استاد		کنون به کار خود استادگي نماي، ار نه
که ديگران هم از آموختن شدند استاد		سر از قلاده‌ي آموختن مپيچ و بدان
اگر به هفت رسد سال عمر و گر هفتاد		يقين بدان که: تو هم زين جهان بخواهي رفت
براي نام ابد مردمان نيک نهاد		ضرورتست که: بنيادهاي نيک نهند
اگر ز سيم و زرم بهره نيست، عمر تو باد		مرا چنين که تو بيني: به چند گونه هنر
کسي نگويد: کاي اوحدي، روانت باد!		ازين حديث روانم بسي، که بعد از من