اي به سرت افسر فرماندهي!

اي به سرت افسر فرماندهي! شاعر : جامي افسرت از گوهر احسان تهي! اي به سرت افسر فرماندهي! خالي از آن مايه‌ي دردسرست زيور سر افسر از آن گوهرست مهره و مار آمده با يکدگر کرده ميان تو مرصع کمر نفع رساند به تو ز آسيب مار ليک نه آن مهره که روز شمار هست درخشنده چو اخگر در او تخت زرت آتش و، گوهر در او ليک ز بس بيخودي آيد خوشت شعله به جان در زده آن آتشت آورد آن سوختگي بر تو زور چون به خودآيي ز شراب غرور از بن هر موي تراود برون هر دمت...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي به سرت افسر فرماندهي!

شاعر : جامي

افسرت از گوهر احسان تهي!		اي به سرت افسر فرماندهي!
خالي از آن مايه‌ي دردسرست		زيور سر افسر از آن گوهرست
مهره و مار آمده با يکدگر		کرده ميان تو مرصع کمر
نفع رساند به تو ز آسيب مار		ليک نه آن مهره که روز شمار
هست درخشنده چو اخگر در او		تخت زرت آتش و، گوهر در او
ليک ز بس بيخودي آيد خوشت		شعله به جان در زده آن آتشت
آورد آن سوختگي بر تو زور		چون به خودآيي ز شراب غرور
از بن هر موي تراود برون		هر دمت از درد دو صد قطره خون
شمسه‌ي آن گشته معارض به مهر		سود سر، ايوان تو را بر سپهر
حادثه را قاصر از آنجا کمند		قصر تو چون کاخ فلک سربلند
بسته پي حفظ تو راه خيال		حارس ابواب تو بر بدسگال
بستن آن رخنه که آرد اجل		ليک نيارند به مکر و حيل
شيشه‌ي عمر تو زند بر زمين		زود بود کيد اجل از کمين
خصم تو را بخت، بشارت برد		نقد حيات تو به غارت برد
تاق بلندت به مغاک افکند		کنگر کاخ تو به خاک افکند
پايه‌ي تخت تو بلغزد ز جاي		افسرت از فرق فتد زير پاي
قاعده‌ي دادگري پيشه کن!		روزي ازين واقعه انديشه کن!
ظلم تو ظلم همه عالم شود		ظلم تو را بيخ چو محکم شود
اهل سرايش همه کوبند پاي		خواجه به خانه چو بود دف‌سراي
تات يکي خانه عمارت شود		شهري از آسيب تو غارت شود
تا نکشد کار، به غارتگري		کاش کني ترک عمارتگري
تات در آيد ته سيبي به کف		باغي از آسيب تو گردد تلف
از حرم بيوه و باغ يتيم		ميوه و مرغ سرخوانت مقيم
مي‌کشد از پشته هر گوژپشت		مطبخي‌ات هيمه ز خوي درشت
طعمه ده از جوزه‌ي هر پيرزن		باز تو را ميرشکاران به فن
کاه و جو از تو بره‌ي خوشه‌چين		بارگي خاص تو را هر پسين
از زر دريوزه، گدايان شهر		گوش کنيزان تو را داده بهر
همچو سگ زرد شود يار گرگ		واي شباني که کند کار گرگ