اي درين دامگه وهم و خيال

اي درين دامگه وهم و خيال شاعر : جامي مانده در ربقه‌ي عادت مه و سال اي درين دامگه وهم و خيال در خلاف آمد عادت داده‌ست حق که منشور سعات داده‌ست تارک تاج سعادت باشي؟ چند سر در ره عادت باشي؟ باز کن خوي ز خو کرده‌ي خويش! کرده‌اي عادت و خو، پرده‌ي خويش قوت نطق و بيانت دادند لب و دندان و زبانت دادند متکلم به اساليب خطاب تا شوي بر نهج صدق و صواب خلق را مايه‌ي صد رنج شوي نه که بيهود سخن سنج شوي برزند خواستي از جان تو سر اي خوش آن وقت...