صادقي را غم شبگير گرفت

صادقي را غم شبگير گرفت شاعر : جامي صبحدم دست يکي پير گرفت صادقي را غم شبگير گرفت بهر معراج مقامات بلند کمر خدمت او ساخت کمند گوي اسرار به چوگان مي‌زد پير روزي دم عرفان مي‌زد از ره گوش، برون رفته ز خويش سامعان جمله سرافکنده به پيش که به فرموده‌ات اي چشمه‌ي نور آمد آن طالب صادق به حضور تا تنوري عجب افروخته شد خشک و تر هيمه همه سوخته شد آنچه مکنون ضميرست آن چيست؟ بعد ازين کار چه و فرمان چيست؟ در جوابش نزد اصلا نفسي پير مشغول...