عزيز مصر چون افگند سايه

عزيز مصر چون افگند سايه شاعر : جامي در آن خيمه زليخا بود و دايه عزيز مصر چون افگند سايه به دايه گفت کاي ديرينه‌غمخوار عنان بربودش از کف شوق ديدار کزين پس صبر را دشوار بينم علاجي کن! که يک ديدار بينم که همسايه بود يار وفا کيش نباشد شوق دل هرگز از آن بيش به تدبيرش به گرد خيمه گرديد زليخا را چو دايه مضطرب ديد در آن خيمه چو چشم خيمگي تنگ شکافي زد به صد افسون و نيرنگ برآورد از دل غم‌ديده آهي زليخا کرد از آن خيمه نگاهي به سر نابهره...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عزيز مصر چون افگند سايه

شاعر : جامي

در آن خيمه زليخا بود و دايه		عزيز مصر چون افگند سايه
به دايه گفت کاي ديرينه‌غمخوار		عنان بربودش از کف شوق ديدار
کزين پس صبر را دشوار بينم		علاجي کن! که يک ديدار بينم
که همسايه بود يار وفا کيش		نباشد شوق دل هرگز از آن بيش
به تدبيرش به گرد خيمه گرديد		زليخا را چو دايه مضطرب ديد
در آن خيمه چو چشم خيمگي تنگ		شکافي زد به صد افسون و نيرنگ
برآورد از دل غم‌ديده آهي		زليخا کرد از آن خيمه نگاهي
به سر نابهره ديداري‌م افتاد!		که واويلا، عجب کاري‌م افتاد!
به جست و جوش اين محنت کشيدم		نه آنست اين که من در خواب ديدم
عنان دل به بي‌هوشي‌م بسپرد		نه آنست اين که عقل و هوش من برد
ز بيهوشي به هوش آورد بازم		نه آنست اين که گفت از خويش رازم
طلوع اخترم بدبختي آورد		دريغا! بخت سست‌ام سختي آورد
فتاد آخر مرا با اژدها کار		براي گنج بردم رنج بسيار
ميان بيدلان، بي‌حاصلي نيست		چو من در جمله عالم بيدلي نيست
به روي من دري از مهر بگشاي!		خدا را، اين فلک، بر من ببخشاي!
به دست کس ميالا دامنم را!		به رسوايي مدر پيراهنم را!
که دارم پاس گنج خود به صد جهد		به مقصود دل خود بسته‌ام عهد
مده بر گنج من دست، اژدها را!		مسوز از غم من بي دست و پا را!
همي ماليد روي از درد بر خاک		همي ناليد از جان و دل چاک
سروش غيب دادش ناگه آواز		درآمد مرغ بخشايش به پرواز
کزين مشکل تو را آسان شود کار		که اي بيچاره، روي از خاک بردار!
ولي مقصود او بي‌حاصل‌ات نيست		عزيز مصر مقصود دل‌ات نيست
وز او خواهي به مقصودت رسيدن		ازو خواهي جمال دوست ديدن
کزو ماند سلامت قفل سيمت		مباد از صحبت وي هيچ بيم‌ات!
بود کار کليد موم معلوم!		کليدش را بود دندانه از موم!
به شکرانه سر خود بر زمين سود		زليخا چون ز غيب اين مژده بشنود
چو غنچه خوردن خون را ميان بست		زبان از ناله و لب از فغان بست
ز غم مي‌سوخت اما دم نمي‌زد		ز خون خوردن دمي بي‌غم نمي‌زد
که کي اين عقده بگشايد ز کارش		به ره مي‌بود چشم انتظارش