| شبان لايق بود پيغمبري را | | به حکم آنکه امتپروري را |
| همي زد سر تمناي شباني | | ز يوسف با هزاران کامراني |
| به تحصيل تمنايش عنان تافت | | زليخا آن تمنا را چو دريافت |
| که کردند از برايش يک فلاخن | | نخستين خواست ز استادان آن فن |
| چو گيسوي معنبر بافتندش | | رسن همچون خور از زر تافتندش |
| که: گنجانم در او خود را چو مويي | | زليخا نيز ميپخت آرزويي |
| ببوسم گاه گاهاش ز آن سبب دست | | چو نتوان بيسبب خود را در او بست |
| که يک مو بار خود بر وي ببندم؟ | | دگر ميگفت: اين را چون پسندم |
| رمه در کوه و در صحراچرانان | | وز آن پس داد فرمان تا شبانان |
| چو گردون چر بره، بيمثل و مانند | | جدا سازند نادر برهاي چند |
| ز گرگان هرگز آسيبي نديده | | چو آهوي ختن سنبلچريده |
| ز ابريشم فزون در تازهرنگي | | زرهسان پشمشان چون موي زنگي |
| چو در برج حمل، خورشيد تابان | | ميان آن رمه يوسف شتابان |
| سگ دنبالهکش کرده، شبان را | | زليخا صبر و هوش و عقل و جان را |
| که دارندش نگاه از هر گزندي | | نگهبانان موکل ساخت چندي |
| نبود از دست بيرون اختيارش | | بدينسان بود تا ميخواست کارش |
| وگر ميخواست شاه ملک جان بود | | اگر ميخواست در صحرا شبان بود |
| ز شاهي و شباني هر دو آزاد | | ولي در ذات خود بود آن پريزاد |