چمن پيراي باغ اين حکايت

چمن پيراي باغ اين حکايت شاعر : جامي چنين کرد از کهن پيران روايت چمن پيراي باغ اين حکايت کز آن بر دل ارم را بود داغي زليخا داشت باغي و چه باغي! گل سوري ز اطرافش دميده به گردش ز آب و گل، سوري کشيده به فرقش نارون در چترداري نشسته گل ز غنچه در عماري گرفته باغ را زو کار، بالا قد رعنا کشيده نخل خرما پي طفلان باغ از شيره پر شير بسان دايگان پستان انجير دهان برده چو طفل شيرخواره بر آن هر مرغک انجيرخواره ز زنگاري مشبک‌ها فروزان فروغ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چمن پيراي باغ اين حکايت

شاعر : جامي

چنين کرد از کهن پيران روايت		چمن پيراي باغ اين حکايت
کز آن بر دل ارم را بود داغي		زليخا داشت باغي و چه باغي!
گل سوري ز اطرافش دميده		به گردش ز آب و گل، سوري کشيده
به فرقش نارون در چترداري		نشسته گل ز غنچه در عماري
گرفته باغ را زو کار، بالا		قد رعنا کشيده نخل خرما
پي طفلان باغ از شيره پر شير		بسان دايگان پستان انجير
دهان برده چو طفل شيرخواره		بر آن هر مرغک انجيرخواره
ز زنگاري مشبک‌ها فروزان		فروغ خور به صحنش نيم‌روزان
ز مشک و زر زمين را داده مايه		به هم آميخته خورشيد و سايه
به رنگ عاشقان روي گل زرد		گل سرخش چو خوبان نازپرورد
گره از طره‌ي سنبل گشاده		صبا جعد بنفشه تاب داده
زمين از سبزه‌ي تر پرنيان‌پوش		سمن با لاله و ريحان هم آغوش
دو حوض از مرمر صافي چو بلور		به هم بسته در آن نزهتگه حور
به عينه هر يکي چون آن دگر يک		ميان‌شان چون دوديده فرقي اندک
نه از زخم تراش آن را خراشي		نه از تيشه در آن، زخم تراشي
که بي‌بندست و پيوند، آفريده		تصور کرده با خود هر که ديده
چو کردي جانب آن روضه آهنگ		زليخا بهر تسکين دل تنگ
يکي از شهد گشتي چاشني گير		يکي بودي لبالب کرده از شير
از آن يک شير نوشيدي وز اين شهد		پرستاران آن ماه فلک مهد
براي همچو يوسف نيک‌بختي		ميان آن دو حوض افراخت تختي
به خدمت سوي آن باغش فرستاد		به ترک صحبتش گفتن رضا داد
همه دوشيزه و پاکيزه گوهر،		صد از زيبا کنيزان سمن‌بر
پي خدمت ملازم ساخت آنجا		چو سرو ناز قائم ساخت آنجا
تمتع زين بتان کردم حلالت»		بدو گفت: «اي سر من پايمالت
که: «اي نوشين لبان، زنهار زنهار!		کنيزان را وصيت کرد بسيار
اگر زهر آيد از دستش، بنوشيد!		به جان در خدمت يوسف بکوشيد!
مرا بايد کند اول خبردار		ولي از هر که گردد بهره‌بردار
به لوح آرزو نقش فريبي		همي زد گوييا چون ناشکيبي
به وقت خواب سوي او کند ميل		که را افتد پسند وي از آن خيل
خورد بر از نهال دلربايش		نشاند خويش را پنهان به جايش
نثار جان و دل در پايش افشاند		چو يوسف را فراز تخت بنشاند
به تن راه ديار خويش برداشت		دل و جان پيش يار خويش بگذاشت