چون عيسي صبح، دم برآورد

چون عيسي صبح، دم برآورد شاعر : جامي وز زرد قصب، علم برآورد چون عيسي صبح، دم برآورد وز آه و نفير دم فروبست قيس از دم اژدهاي شب رست واندر ره بي‌خودي قدم زد بر ناقه‌ي رهنورد دم زد تا ساحت خيمه‌گاه جانان مي‌راند نشيد شوق خوانان از دور زمام خود نگه داشت در سايه‌ي خيمه چون نه ره داشت مي‌گفت به خيمه داستاني ناديده ز خيمگي نشاني در سايه‌ات آفتاب مستور! کاي قبله‌ي نور و حجله‌ي حور! وز طلعت يار پرده بگشاي! بر گريه‌ي زار من ببخشاي! ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چون عيسي صبح، دم برآورد

شاعر : جامي

وز زرد قصب، علم برآورد		چون عيسي صبح، دم برآورد
وز آه و نفير دم فروبست		قيس از دم اژدهاي شب رست
واندر ره بي‌خودي قدم زد		بر ناقه‌ي رهنورد دم زد
تا ساحت خيمه‌گاه جانان		مي‌راند نشيد شوق خوانان
از دور زمام خود نگه داشت		در سايه‌ي خيمه چون نه ره داشت
مي‌گفت به خيمه داستاني		ناديده ز خيمگي نشاني
در سايه‌ات آفتاب مستور!		کاي قبله‌ي نور و حجله‌ي حور!
وز طلعت يار پرده بگشاي!		بر گريه‌ي زار من ببخشاي!
زينجا نکنم به رفتن آهنگ		چون ميخ‌ام اگر رسد به سر سنگ
واي ار گذرد چو دوش‌ام امروز		من بودم دوش و گريه و سوز
من تشنه‌جگر، چنانکه داني		ليلي‌ست چو آب زندگاني
در خيمه شنيد ليلي آن راز		قيس ارچه نشد بلندآواز
آمد چون گل ز خيمه بيرون		از پرده‌ي خيمه چهره گلگون
چون صبح به روي او بخنديد		بر ناقه ستاده قيس را ديد
بر جان تو داغ آرزويم		گفت: «اي زده دم ز مهر رويم!
يا کرده به سينه‌ي تو منزل،		دردي که تو را نشسته در دل
تنها به دل تو آشيان کرد؟		داري تو گمان که مرغ آن درد
درد دل من هزار چندان		هست اي ز تو باغ عيش خندان!
سوي تو قدم زدن نيارم		ليکن چو تو دم زدن نيارم
من نتوانم بجز نهفتن		رازي که تواني‌اش تو گفتن
معشوق و لباس شرمناکي		عاشق زده کوس جامه‌چاکي
معشوق به جان نهفتن راز		عاشق غم دل به نامه پرداز
معشوق خموشي و صبوري		عاشق نالد ز درد دوري
معشوق به دل فرو خورد خون		عاشق نالد ز پرده بيرون
معشوق به خانه پا فشارد		عاشق ره جست و جو سپارد
معشوقي و عاشقي به هم ساخت		سازنده که ساز عشق پرداخت
از يکديگر جدا به نام‌اند»		اين هر دو نوا ز يک مقام‌اند
برداشت سرود عاشقانه		چون قيس شنيد اين ترانه
چون سايه فتد به پاي ليلي،		مي‌خواست که از هواي ليلي
حاضر گشتند مرحبا گوي		همزادانش دوان ز هر سوي
لب بست ز گفت و گوي جانان		دهشت‌زده گشت قيس از آنان
با خويشتن اين سرود مي‌گفت		مي‌رفت دلي به درد و غم جفت
يک دم او را به من گذاريد!		کاي قوم که همدمان ياريد!
خرم به وصال او نشينم»		تا سير جمال او ببينم
رنجي و غمي عجب رسيدش		روزي زين‌سان به شب رسيدش
محمل به نشيمن سحر برد		شب نيز بدين صفت به سر برد
شد باز به خيمه‌گاه ليلي		پا ساخت ز سر، به راه ليلي
بر پاي ستاد، خادمانه		بوسيد به خدمت آستانه
بر مسند احترام بنشاند		ليلي به درون خيمه‌اش خواند
سر نامه‌ي عاشقي گشادند		هنگامه‌ي عاشقي نهادند
قيس و نظري به پاکبازي		ليلي و سري به عشوه‌سازيي
قيس و دل و دين به باد دادن		ليلي و گره ز مو گشادن
کردند اساس عشق محکم		القصه دو دوست گشته همدم
وين در صف عاشقي کمر بست		آن بر سر صدر ناز بنشست
در شيوه‌ي عشق زندگاني		بردند به سر چنانکه داني