عنوان‌کش اين صحيفه‌ي درد

عنوان‌کش اين صحيفه‌ي درد شاعر : جامي در طي صحيفه اين رقم کرد عنوان‌کش اين صحيفه‌ي درد دريافت به سوي خويش ميلي کز قيس رميده‌دل چو ليلي تا بهره به قدر آن رساند مي‌خواست که غور آن بداند روزي ... \N رويي ز غبار راه پر گرد قيس هنري درآمد از راه بوسيد زمين و مرحبا گفت جاني ز فراق يار پردرد ليلي سوي او نظر نينداخت بر ليلي و خيل او دعا گفت از عشوه کشيد زلف بر رو ز آن جمع به حال او نپرداخت با هر که نه قيس، خنده‌آميز وز ناز فکند...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عنوان‌کش اين صحيفه‌ي درد

شاعر : جامي

در طي صحيفه اين رقم کرد		عنوان‌کش اين صحيفه‌ي درد
دريافت به سوي خويش ميلي		کز قيس رميده‌دل چو ليلي
تا بهره به قدر آن رساند		مي‌خواست که غور آن بداند
روزي ...		\N
رويي ز غبار راه پر گرد		قيس هنري درآمد از راه
بوسيد زمين و مرحبا گفت		جاني ز فراق يار پردرد
ليلي سوي او نظر نينداخت		بر ليلي و خيل او دعا گفت
از عشوه کشيد زلف بر رو		ز آن جمع به حال او نپرداخت
با هر که نه قيس، خنده‌آميز		وز ناز فکند چين در ابرو
با هر که نه قيس، در تبسم		با هر که نه قيس، در شکر ريز
رو در همه بود و پشت با او		با هر که نه قيس، در تکلم
قيس ار به رخش نظاره کردي		خوش با همه و درشت با او
ور آن به سخن زبان گشادي		از پيش نظر کناره کردي
چون قيس ز ليلي اين هنر ديد		اين گوش به ديگري نهادي
پرده ز رخ نياز برداشت		حال خود ازين هنر دگر ديد
کن رونق کار و بار من کو؟		وين ناله‌ي جان گداز برداشت
خوش آنکه چو ليلي‌ام بديدي		و آن حرمت اعتبار من کو؟
با من بودي، به من نشستي		از صحبت ديگران بريدي
زو خواستمي به روزگاران		با من ز سخن دهن نبستي
کو با همه بي‌گناهي من		عذر گنه گناهکاران
گر مي‌نشود شفيع من کس		يک تن پي عذرخواهي من؟
ليلي چو غزل‌سرايي‌اش ديد		اين اشک چو خون شفيع من بس
آورد ز جمله رو به سويش		وين نغمه‌ي جان‌گداز بشنيد،
شد در رخ او ز لطف خندان		بگشاد زبان به گفت و گويش
ما هر دو دو يار مهربانيم		گفت: «اي شه خيل دردمندان!
بر روي گره، ميان مردم		وز زخمه‌ي عشق در فغانيم
عشقت که بود ز نقد جان به		باشد گره زبان مردم
چون قيس شنيد اين بشارت		چون گنج ز ديده‌ها نهان به»
بر خاک چو سايه بي‌خود افتاد		شد هوشش ازين سخن به غارت
تا دير که از زمين بجنبيد		در سايه‌ي آن سهي‌قد افتاد
بر چهره زدند آبش از چشم		گفتند به خواب مرگ خسبيد
خوبان عرب ز جا بجستند		آن آب نبرد خوابش از چشم
رفتند همه فتان و خيزان		هنگامه‌ي خويش برشکستند
ننشست از آن پري‌رخان کس		از تهمت قتل او گريزان
تا آخر روز حالش اين بود		او ماند همين و ليلي و بس
چون روز گذشت و چشم بگشاد		چون مرده فتاده بر زمين بود
ليلي پرسيد کاي يگانه!		چشمش به جمال ليلي افتاد
اين بيخودي از کجا فتادت؟		در مجمع عاشقان فسانه!
گفتا: «ز کف تو خوردم اين مي		وين باده‌ي بيخودي که دادت؟»
بر من ز نخست تافتي روي		وين باده تو داديم پياپي
کف در کف ديگران نهادي		بستي ز سخن لب سخنگوي
پيش آمدم‌ات، فکندي‌ام پس		رخ در رخ ديگران ستادي
و آخر در لطف باز کردي		خوارم کردي به چشم هر خس
چون پروردي به درد و صاف‌ام		صد عشوه و ناز ساز کردي
گفتي سخنان فتنه‌انگيز		يک جرعه نداشتي معاف‌ام
گر بيخودي‌اي کنم چه چاره؟		کردي ز آن مي به مستي‌ام تيز
ليلي چو شنيد اين حکايت		من آدمي‌ام نه سنگ خاره!»
با قيس، که: «اي مراد جانم!		گفتا به کرشمه‌ي عنايت
دردي که توراست حاصل از من،		قوت‌ده جسم ناتوانم!
درد دل من از آن فزون است		داغي که توراست بر دل از من،
شد قيس ز ذوق اين سخن شاد		وز دايره‌ي صفت برون است»