| بيزخمهي عيبجوي و غماز؟ | | کي پردهي عاشقي شود ساز |
| کز عشق تو قيس را دل افسرد | | غماز به ليلي اين خبر برد |
| باشد به لقاي ديگري شاد | | خاطر به هواي ديگري داد |
| با دختر عم نکاح بستاش | | آمد پدر و گرفت دستش |
| ياري بگزين و دل در او بند! | | تو نيز نظر از او فروبند! |
| پاداش جفا بجز جفا نيست | | با اهل جفا، وفا روا نيست |
| کردش غم دل به جان سرايت | | ليلي چو شنيد اين حکايت |
| برداشت خطاب غايبانه | | با قيس ز گردش زمانه |
| با عاشق مبتلا چه کردي؟ | | کاي دلبر بيوفا چه کردي؟ |
| اين نيست طريق دوستداران | | با هم نه چنين کنند ياران |
| چون کرد شب سياه خود روز | | ليلي به چنين غم جگرسوز |
| از ليلي و حال او نه آگاه | | ناگه مجنون درآمد از راه |
| ليلي به عتاب گفت: «زنهار | | شد يارطلب به رسم هر بار |
| وز تيغ و سنان کنند بيماش | | ندهند ره اندر آن حريماش |
| دنبالهي کار خويشتن گير! | | گو دامن يار خويشتن گير! |
| بسيار به اين و آن بناليد | | مسکين مجنون چو آن جفا ديد |
| بنهاد به ره سر سجودي | | آن نالش او نداشت سودي |
| غمگين ز سراي سور برگشت | | گريان گريان ز دور برگشت |
| ميگفت به زير لب نسيبي: | | ناديده ز يار خود نصيبي |
| عشق است گناه من، دگر هيچ | | پاکم ز گناه پيچ در پيچ |
| بر بيگنهي بس اين گواهاش» | | آن را که بود همين گناهش |
| اين نکتهي همچو در مکنون | | با خويش همي سرود مجنون |
| از آتش عشق، داغداري | | وز دور همي شنيد ياري |
| ليلي ز دو ديده خون چکانيد | | برگشت و به ليلياش رسانيد |
| وز کردهي خويشتن پشيمان | | شد باز به عشق، تازهپيمان |
| بر پارهي کاغذي رقم زد: | | در خون دل از مژه قلم زد |
| وز کردهي خويش شرمسارم» | | «برخيز و بيا! که بيقرارم |
| سوي سر عاشقان فرستاد | | پيچيد و به دست قاصدي داد |
| پا ساخت ز سر، چون خامهي او | | مجنون چو بخواند نامهي او |
| و آن مرحله ميبريد تا بود | | ز آن وسوسه ميتپيد تا بود |