| اين نغمه زند به پردهسازي | | خوشنغمه مغني حجازي |
| صد بار دل از زمين برآمد، | | چون يک چندي بر اين برآمد |
| گشتند کسان ليلي آگاه | | آن واقعه فاش شد در افواه |
| نمام زبان کشيد و غماز | | در گفتن اين فسانهي راز |
| با مادر ليلي و پدر هم | | مشروح شد اين حديث درهم |
| در گوشهي خلوتي که داني | | يک شب ز کمال مهرباني |
| بر وي ز سخن گهر فشاندند: | | فرزند خجسته را نشاندند |
| کم شو نمک جراحت دل! | | کاي مردم چشم و راحت دل! |
| ز آن قصه نه نيکي تو جويند | | خلق از تو و قيس آنچه گويند |
| رسوايي توست قصد ايشان | | زين گونه حکايت پريشان |
| افتد سمري به دست او باش، | | ز آن پيش که اين سخن شود فاش |
| بر در ورق گمان مردم! | | کوته کن از آن زبان مردم! |
| وز صحبت او اميد بگسل! | | بردار ز قيسعامري دل! |
| چون غنچهي ناشکفته باشد | | مستوره که رخ نهفته باشد |
| رسوا نشده به کوي و بازار | | آسوده بود به طرف گلزار |
| افتاده به هر زبان چه باشي؟ | | آلودهي هر گمان چه باشي؟ |
| از آتش قيس سينه پرجوش | | ليلي ميکرد پندشان گوش |
| ليلي ز درون به مهرجويي | | ايشان ز برون به پندگويي |
| شد قيس روان به رسم هر روز | | چون رو به ديار آن دلافروز |
| ناسازي مادر و پدر گفت | | آن مه ز حديث شب خبر گفت |
| بر ريش جگر چه نيشم آمد! | | گفتا: «بنگر چه پيشم آمد! |
| ناگه برساندت گزندي» | | ز آن ميترسم که ناپسندي |
| زد چاک ز درد پيرهن را | | مجنون چو شنيد اين سخن را |
| برگشت بدين نوا خروشان | | جاني و دلي ز غصه جوشان |
| وز هر چه نه صبر دور ميباش! | | کاي دل، پس از اين صبور ميباش! |
| وصل است و ز وصل نيز خوشتر | | هجري که بود مرا دلبر |
| دارد هوس لقاي جانان، | | هر کس که نه بر رضاي جانان |
| نتوان لقباش نهاد عاشق | | در دعوي عشق نيست صادق |