مجنون چو به حکم آن دل‌افروز

مجنون چو به حکم آن دل‌افروز شاعر : جامي محروم شد از زيارت روز مجنون چو به حکم آن دل‌افروز گشتي به ره طلب روانه شب‌ها به لباس شب‌روانه و آنجا همه شب قرار کردي منزل به ديار يار کردي صد قصه‌ي سينه سوز با او گفتي ز فراق روز با او در کشور عشق نيک‌نامان يک شب به هم آن دو پاک‌دامان انداخته در ميان سخن‌ها بودند نشسته هر دو تنها در شيوه‌ي عشق بدگماني از مرده‌دلان حي، جواني واندر حقشان گمان بد برد بر صحبت تنگشان حسد برد پيش پدرش...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مجنون چو به حکم آن دل‌افروز

شاعر : جامي

محروم شد از زيارت روز		مجنون چو به حکم آن دل‌افروز
گشتي به ره طلب روانه		شب‌ها به لباس شب‌روانه
و آنجا همه شب قرار کردي		منزل به ديار يار کردي
صد قصه‌ي سينه سوز با او		گفتي ز فراق روز با او
در کشور عشق نيک‌نامان		يک شب به هم آن دو پاک‌دامان
انداخته در ميان سخن‌ها		بودند نشسته هر دو تنها
در شيوه‌ي عشق بدگماني		از مرده‌دلان حي، جواني
واندر حقشان گمان بد برد		بر صحبت تنگشان حسد برد
پيش پدرش فسانه‌پرداز		شد روز دگر به خلوت راز
ز آن شعله نخست خرمنش سوخت		در خرمن خشکش آتش افروخت
و آن راز شبانه ساخت روشن		آمد سوي ليلي آتش‌افکن
گل را به تپانچه ساخت رنجه		بهر ادبش گشاد پنجه
کردش رخ لاله رنگ، نيلي		چون نيلوفر ز زخم سيلي
. . .		\N
کز جرات قيس ازين غم آباد		بعد از همه ياد کرد سوگند
او کيست که گاه صبح و گه شام،		خواهم به خليفه برد فرياد
گر داد خليفه داد من، خوش!		در طرف حريم من زند گام؟
در رهگذر وي از ستيزه		ورني بندم من ستم‌کش،
يا پاي برون نهد ازين راه		محکم بندي ز تيغ و نيزه
مجنون چو ازين حديث جان‌سوز		يا دست کند ز عمر کوتاه
گشت از تک و پوي، پاي او سست		آگاهي يافت، هم در آن روز،
بنشست و کشيد پا به دامان		وز حرف اميد، لوح دل شست
ني از غم خويش، از غم يار		از رفتن آشکار و پنهان