آنجا چو رسيد از کناري

آنجا چو رسيد از کناري شاعر : جامي بيرون آمد شترسواري آنجا چو رسيد از کناري کاي طلعت تو به فال، ميمون! بر وي سر ره گرفت مجنون محمل به کجا همي گشايند؟ اين قافله روي در کجاي‌اند؟ در نيت حج بسيج سازند» گفتا: «همه روي در حجازند گفتا: «ليلي و آل ليلي!» پرسيد: «در آن ميان ز خيلي» زين گفت و شنو گرفت آرام مسکين چو شنيد از وي اين نام افتاد بسان سايه بر خاک از گرد وجود خويشتن پاک از هستي خويش پاک برخاست بعد از چندي ز خاک برخاست مجنون...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

آنجا چو رسيد از کناري

شاعر : جامي

بيرون آمد شترسواري		آنجا چو رسيد از کناري
کاي طلعت تو به فال، ميمون!		بر وي سر ره گرفت مجنون
محمل به کجا همي گشايند؟		اين قافله روي در کجاي‌اند؟
در نيت حج بسيج سازند»		گفتا: «همه روي در حجازند
گفتا: «ليلي و آل ليلي!»		پرسيد: «در آن ميان ز خيلي»
زين گفت و شنو گرفت آرام		مسکين چو شنيد از وي اين نام
افتاد بسان سايه بر خاک		از گرد وجود خويشتن پاک
از هستي خويش پاک برخاست		بعد از چندي ز خاک برخاست
مجنون از دور با دل ريش		ليلي مي‌راند محمل خويش
با محمل او به عشقبازي		مي‌رفت رهي به آن درازي
خانه به جمال خود بياراست،		ليلي چو به عزم خانه برخاست
خون جگرش ز ديده افتاد		چشمش سوي آن رميده افتاد
درد و غم اشتياق چوني		بگريست که: «اي فراق ديده!
در آتش اشتياق ديده!		در کشمکش فراق چوني؟
اينک ز دو ديده غرق خونم!		«من بي‌تو چه دم زنم که چونم؟
تنها منم و خيال رويت»		روزان و شبان در آرزويت
هم زين سخنان چنانکه داني،		مجنون به زبان بي‌زباني
چشمي از پيش و چشمي از پس		مي‌گفت و ز بيم ناکس و کس،
کردند به طوف کعبه آهنگ		غم بي حد و فرصتي چنين تنگ
مجنون ز قفاش سينه پر درد		ليلي به طواف خانه در گرد،
وين يک، به خيال خال او شاد		آن، سنگ سياه بوسه مي‌داد،
وين کرده به گريه ديده پر نم		آن برده دهان به آب زمزم،
وين جاي به ذروه‌ي وفا داشت		آن روي به مروه و صفا داشت،
وين واقف آن، در آن مواقف		آن در عرفات گشته واقف،
وين در غم شعر مشکفامش		آن روي به مشعر حرامش،
وين بانگ زده که: خون من ريز!		آن تيغ به دست در مني تيز،
وين داشته سر به پيش آن سنگ		آن کرده به رمي سنگ آهنگ،
وين کرده ز بيم هجر فرياد		آن کرده وداع خانه بنياد،
مسند به درون محمل انداخت		ليلي چو از آن وداع پرداخت
جا کرد به پيش محملش چست		مجنون به ميانه فرصتي جست
وز درد ز ديده خون گشادند		هر دو به وداع هم ستادند
چون تن که کند وداع، سر را		کردند وداع يکدگر را
نظام عقود اين حکايت		سياح حدود اين ولايت
کن خاک‌نشيمن زمين گرد		زين قصه روايت اينچنين کرد
وز گام‌زدن به سوي ليلي		چون ماند ز طوف کوي ليلي
شوريده به هر ديار مي‌گشت		آشفته و بي‌قرار مي‌گشت
برخاست به کوه و دشت‌سوزي،		روزي که سموم نيم‌روزي
طشتي پر از اخگر و شراره		شد دشت ز ريگ و سنگ پاره
ز آن سان که بر آتش اوفتد موي		حلقه شده مار از او به هر سوي
گامي به زمين او نهادي،		گر گور به دشت رو نهادي
پر آبله گشتي‌اش کف پاي		چون نعل ستور راه‌پيماي
تفسان چو تنوره‌اي ز آتش		گيتي ز هواي گرم ناخوش
سنگين ديگي پر آب جوشان		هر چشمه به کوه زو خروشان
با روغن داغ، روي تابه		کردي ماهي ز آب، لابه
نخجير کباب و کبک بريان		هر تخته‌ي سنگ داشت بر خوان
در سايه‌ي شاخ خود خزيده		از سايه گوزن دل بريده
در پاي درخت سايه ناياب		بي‌چاره پلنگ در تب و تاب
ظلمت لختي و نور لختي		افتاده چو سايه‌ي درختي
ز آسيمه‌سري به وي پنه گير		گشته به گمان سايه، نخجير
انگشت شده ز بس تف و سوز		مجنون رميده در چنين روز
آتش به همه زمانه مي‌زد		زو شعله‌ي دل زبانه مي‌زد
مي‌سوخت مگر بر آتش‌اش پاي		آرام نمي‌گرفت يک جاي
بالاي تلي گرفت منزل		ناگاه چو لاله داغ بر دل
از دور بديد خيمه‌گاهي		انداخت به هر طرف نگاهي
ره جانب خيمه‌گاه برداشت		برجست و نفير آه برداشت